• emo.gr
  • Λογοτεχνία
  • Οι κηφήνες, οι βάτραχοι κι οι ακρίδες
Οι κηφήνες, οι βάτραχοι κι οι ακρίδες

Ο άγνωστος αλλά τόσο επίκαιρος Παλαμάς, που ούτε στο λαό δεν χαρίζεται

Η αλήθεια είναι ενοχλητική, είναι απόλυτη, βγαίνει καθαρή μέσα από την άβυσσο των “ίσως” και των μάλλον.

Ενοχλητικές αλήθειες έχει γράψει και ο Παλαμάς, μόνο που είναι κρυμμένες με επιμέλεια γιατί δεν είναι της μόδας
Μεταξύ 1908 και 1909 44 ποιήματα  δημοσιεύτηκαν αρχικά στον Νουμά, το μαχητικό περιοδικό των δημοτικιστών, σε δύο δόσεις. Η πρώτη σειρά, από 20 ποιήματα, στο φύλλο 277 στις 6.1.1908 και η δεύτερη, από 24 ποιήματα, στο φύλλο 356, στις 6.9.1909.

Όλα τα ποιήματα έχουν την ίδια μορφή: δεκατρείς εντεκασύλλαβοι ιαμβικοί στίχοι το καθένα, διαταγμένοι σε τέσσερις δαντικές τερτσίνες, συν έναν τελευταίο στίχο (ως επιστέγασμα) που ριμάρει με τον μεσαίο στίχο της τελευταίας τερτσίνας.

Οι κηφήνες, οι βάτραχοι κι οι ακρίδες
Τρανοί, πολιτικοί, γραμματισμένοι,
στις αφρόντιστες μέσα εφημερίδες,
ένα πλήθος ανίδεοι και στριμμένοι,
καθένας τους ανάξια τ’ όνομά σου
σημάδι μιας τυφλής χτυπιάς το στένει.

Κι εσένα πάντα το περπάτημά σου
προς το καμπαναριό, να τ’ ανεβείς·
κι ανεβαίνεις· τα πλάτια ολόγυρά σου,

στα πόδια σου ένας κόσμος αρνητής.
Του κόσμου, κι αν το θείο δε βρέχεις μάννα,
σημαίνεις –πιο τρανός ζωντανευτής–

μια καινούργια θρησκεία με νέα καμπάνα.

Ούτε στο λαό θα χαριστεί ο ποιητής, αν και έχει βγει μέσα από τα σπλάχνα του:

Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι.
Ο λαός είναι τίποτε και είν’ όλα,
είναι του εκδικητή το γιαταγάνι

κι είν’ η μαϊμού η ξεδιάντροπη, η μαργιόλα,
και η ρίζα και η κορφή, ο στερνός κι ο πρώτος,
κι εγώ κι εσύ, κι ο ανθός κι η καρμανιόλα,

κι ο αρχαίος Αθηναίος κι ο Οτεντότος.
Στο τραγούδι του αηδόνι αναστενάζει,
στο θυμό του της αστραπής ο κρότος.

Σαν τρώει τα σπλάχνα του λαού μαράζι,
κανείς πλαστουργός ήρωας, κανείς θεός.
Η δόξα, όπου αρχόντοι και βαστάζοι
με μια σφραγίδα σφραγισμένοι: Λαός.

Θέλετε και κάτι επίκαιρο μιας και τα ελληνοτουρκικά βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή;

Ένα δείγμα μόνο, 110 χρόνια πριν. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Ακριβώς γιατί άλλαξαν όλα

Οι μεγάλες πατρίδες δε μετριένται

με τον πήχη και με το διαβήτη·

μεγάλες είναι, και δοξολογιένται,

κι ανίσως είν’ η Αθήνα, η Σπάρτη, η Κρήτη.

Λαοί μας φούχτας, μιας σπιθαμής τόποι,

και τη μεγαλοσύνη τους κηρύττει

ντουνιάς, παντού, και Αμερική κι Ευρώπη.

Τρανεύουν τα μικρά, και τα μεγάλα

στενεύουνε και παν. Ακούστε ανθρώποι!

Εκείνη που του κόσμου για δασκάλα

ποζάρει, η καπετάνισσα κι η Ελλάδα,

ο αφρός, το θάμα, του πουλιού το γάλα.

του Μωχαμέτη τρέμει την αρμάδα.

 

 

 

 


#emo attacks
  • Όσον αφορά τις Γαλλίδες φρεγάτες, είναι βέβαιο πως μιλάμε για πλοία;
  • Οι Τούρκοι μάζεψαν (λένε) τις σημαίες, αλλά όχι τη “μπουγάδα”
  • Με φόλοου του Γιάννη στο τέλος, νίκη για τους Μπακς και 2-2 η σειρά με τους Μπόστον Σέλτικς
  • Το Ηνωμένο Βασίλειο σχεδιάζει να απαγορεύσει τα πλαστικά καλαμάκια: θα τρώνε μόνο χοιρινά ή κοτόπουλου
  • Κατέληξε ο 52χρονος επιχειρηματίας που αντιστάθηκε στους ληστές στην Κηφισιά
  • To 1996 ο Αρσέν Βενγκέρ διάλεξε Άρσεναλ αντί για Ολυμπιακό. Δικαιούται μια ευκαιρία να διορθώσει το λάθος του