λύση του Κυπριακού, σε οποιαδήποτε βάση εκτός αυτής των δύο κρατών. Μία καλή αρχή θα ήταν η αποχώρηση των τούρκικων στρατευμάτων.
Ίσως και η αποχώρηση των βρετανικών βάσεων, απομεινάρι μιας αυτοκρατορίας που δεν υπάρχει πια.
Το συγκλονιστικό ποίιημα του Γιάννη Ρίτσου για τον ανυπέρβλητο ήρωα της Ρωμιοσύνης, Γρηγόρη Αυξεντίου
Αν μπουν και οι χερσαίες δυνάμεις στο παιχνίδι, τότε σίγουρα θα μιλάμε για ένα πόλεμο μακροχρόνιο, από αυτούς που έχει συνηθίσει η Μέση Ανατολή, πολέμους που αποφεύγουν οι ΗΠΑ μετά το Βιετνάμ.
Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού, ανάμεσα στη διαφθορά και την ακεραιότητα, μεταξύ του πόσο και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να εμπιστευθεί επί χρόνια συνεργάτες την κρίσιμη στιγμή.
όταν η διαχρονικότητα υπερέχει των στιγμιαίων εντυπώσεων
“Ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”
“Φιλαράκι δε θέλεις να μπλέξεις, άκουσε με”
“Μήπως είσαι αντιαναπτυξιακός;”
Άλλο πράγμα οι “κομματικά δρώντες” και άλλο οι “προδότες”
Είναι ωραίος ο φιλοκυβερνητικός Τύπος. Προσπαθεί να μας πείσει πως το μόνο πρόβλημα της Κυβέρνησης είναι η ακρίβεια και μιας και ο λαός ψηφίζει με την τσέπη, θα μοιράσουν λεφτά και θα κυβερνούν μέχρι να πετρώσει το πρόσθετο μαλλί
Η Ευρώπη παρακολουθεί ανήσυχη και χωρίς το ειδικό βάρος των περιστάσεων. Θα νιώθει στα ανατολικά την ανάσα της ρωσικής αρκούδας να βρυχάται με κάθε αφορμή και να παίρνει ό,τι θέλει από την κάθε χώρα, είτε μέσω απειλών, είτε μέσω επιλεκτικών διεισδύσεων στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα.
Τα διλήμματα είναι καλά όταν είναι απλά, όχι απλοϊκά και φαιδρά.
