Με τέσσερις επισκέψεις Προέδρων μέσα σε εβδομήντα (από το 1946) χρόνια, ήτοι από το πέρασμα στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ (μετά την Αγγλία) δεν είμαστε ακριβώς «σημαντικοί» για την Υπερδύναμη
Ο καιρός δεν είναι για εκδρομές, αλλά γέμισαν με ΙΧ οι Εθνικές Οδοί των φορτηγών με τα ψυγεία.
Στις 9 Νοεμβρίου 1939 ο Αδόλφος Χίτλερ θα εκφωνούσε λόγο στη Μπυραρία του Μονάχου για να τιμήσει την 16η επέτειο του πραξικοπήματος του. Για 13 λεπτά απέτυχε η απόπειρα δολοφονίας του.
Με το ασυμβίβαστο Υπουργού και τηλεσχολιαστή. θα γίνει κάτι;
Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στο καθήκον και στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού, ανάμεσα στη διαφθορά και την ακεραιότητα, μεταξύ του πόσο και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να εμπιστευθεί επί χρόνια συνεργάτες την κρίσιμη στιγμή.
όταν η διαχρονικότητα υπερέχει των στιγμιαίων εντυπώσεων
“Ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”
“Φιλαράκι δε θέλεις να μπλέξεις, άκουσε με”
“Μήπως είσαι αντιαναπτυξιακός;”
Άλλο πράγμα οι “κομματικά δρώντες” και άλλο οι “προδότες”
Είναι ωραίος ο φιλοκυβερνητικός Τύπος. Προσπαθεί να μας πείσει πως το μόνο πρόβλημα της Κυβέρνησης είναι η ακρίβεια και μιας και ο λαός ψηφίζει με την τσέπη, θα μοιράσουν λεφτά και θα κυβερνούν μέχρι να πετρώσει το πρόσθετο μαλλί
Η Ευρώπη παρακολουθεί ανήσυχη και χωρίς το ειδικό βάρος των περιστάσεων. Θα νιώθει στα ανατολικά την ανάσα της ρωσικής αρκούδας να βρυχάται με κάθε αφορμή και να παίρνει ό,τι θέλει από την κάθε χώρα, είτε μέσω απειλών, είτε μέσω επιλεκτικών διεισδύσεων στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα.
