Όσο κι αν ψαχουλεύω το μυαλό μου,
δεν μπορώ να ξεχωρίσω τον αληθινό μου εαυτό.
Είμαι εγώ όταν τα γράφω ή είμαι εγώ όταν τα λέω ;
Οι πολλοί θα πούνε όταν τα γράφω.
Γιατί οι σκέψεις που γράφονται δεν λέγονται εύκολα με λόγια.
Απ’ την άλλη, είναι και κάτι λόγια που δεν γράφονται…
Τα “σ’ αγαπώ”, τα βρισίδια, οι αγριοφωνάρες, το τρέμουλο της φωνής, το βαριανάσεμα.
Της φωνής τα ψέματα, βέβαια, είναι πιο πολλά.
Της γραφής, όμως, τα ψέματα είναι πιο μεγάλα.
Και στο τέλος, δεν μπορεί να γίνει διάκριση.
Αλήθεια και ψέμα παντού μαζί, σε λόγο και γραφή.
Μα, αν δεν μπορεί να γίνει διάκριση, μπορεί να γίνει ανάκριση.
Να ανακρίνω το τεράστιο μου εγώ ;
Αστειότητες…
Αφού, στο συμπέρασμα, πάλι, θα μου χαριστώ !
Και στην ανάκριση αθώο, πάλι, θα με βρώ !

δημήτρης σταμούλης