Τελικά, για το μόνο πράγμα που είμαι περήφανος στη ζωή μου είναι πως τσακωνόμουν με το παραμικρό.
Μάλωνα, βριζόμουνα, πήγαινα μόνος εκεί που ήταν οι “άλλοι”, ενώ εγώ ήμουν με “εμάς”.
Θράσος…
Το παράδοξο ποιο ήταν;
Δεν τις “μάζεψα” ποτέ.
Δεν μου έσπασαν ούτε νύχι.
Γιατί όλοι, εχθροί και φίλοι, έλεγαν από μέσα τους
“Δεν μπορεί να είναι τόσο ψυχάκιας αυτός. Έχει πλάτες. Κάποιος τον στηρίζει ή έχει λεφτά ή ξέρει καράτε ή έχει κολλητούς την ομάδα πυγμαχίας του Παναθηναϊκού ή κλάνει κεραυνούς”.
Η αλήθεια, βέβαια, ήταν πως ούτε ατρόμητος ήμουν, ούτε λεφτά είχα, ούτε ήμουν “τούμπανο”, ούτε φίλους πυγμάχους είχα, ούτε κεραυνούς εξουσίαζα, ούτε τίποτα.
Απλώς, ήμουν γεννημένος απατεώνας.
Μπλοφατζής.
Είχα καταλάβει πως ο μισός πόλεμος κερδίζεται στην προπαγάνδα, όχι στο πεδίο της μάχης.
Και να ήμουν αδύναμος, δεν βγήκα ποτέ χωρίς να δείχνω δυνατός.
Πολύ δυνατός για την ακρίβεια.
Κάποια στιγμή, βέβαια, σταμάτησα να συμπεριφέρομαι με αυτό τον τρόπο.
Όχι, δεν ωρίμασα.
Πάντα φοβόμουν να ωριμάσω.
Γιατί να ωριμάσω;
Φρούτο είμαι;
Κι αν ωριμάσω να με φάνε κι αν δεν με φάνε να σαπισω;
Όχι, όχι δεν άρχισα να φοβάμαι παραπάνω από το κανονικό.
Όχι, δεν είχα περισσότερα πράγματα να χάσω.
Απλώς, ένιωσα δυνατός.
Πραγματικά δυνατός.
Κι έτσι σταμάτησα να μαλώνω.
Τώρα, μόνο παρατηρώ.
Και καμιά φορά, δείχνω κι αδύναμος…

Δημήτρης Σταμούλης