Ακούω συχνά πολλούς ανθρώπους να λένε πως η οικονομική κρίση μας έκανε καλύτερους. Ως κοινωνία, ως ανθρώπους.

Πως εκείνη έγινε η αφορμή για να αναθερμανθούν οι ανθρώπινες σχέσεις, για να μπορέσουμε να έρθουμε πιο κοντά με τους άλλους ανθρώπους και να τους αγκαλιάσουμε.

Πως ίσως τελικά αυτή να ήταν η ευκαιρία που τόσο πολύ είχαμε ανάγκη για να αποφασίσουμε πως η κοινωνία μας χρειάζεται να αλλάξει σε πολλά.

Κι όμως όχι,  η κρίση δεν έκανε τους ανθρώπους καλύτερους. Όχι, δε θεωρώ πως η κρίση έβγαλε την καλύτερη και πιο ανθρώπινη πλευρά μας.

Είδα ανθρώπους μαραζωμένους, κλεισμένους στον εαυτό τους, να αποσύρονται ουσιαστικά από το κοινωνικό γίγνεσθαι, να ιδιωτεύουν, να απομονώνονται.

Είδα ανθρώπους να λυγίζουν από το άγχος για να τα βγάλουν πέρα.

Είδα άλλους να ενισχύουν τον εγωισμό τους  και ορισμένοι να τρέφουν τον παρτακισμό τους.

Δε χρειάζεται να χάσουμε τα πάντα για να θυμηθούμε ξαφνικά την ανθρωπιά μας και την αξία της προσφοράς.

Δεν είναι η κρίση εκείνη που θα με κάνει να θυμηθώ πως πρέπει να προσφέρω στους συνανθρώπους γύρω μου.

Η κρίση ενθάρρυνε εκείνους που δε θέλουν να δίνουν να κλειστούν περισσότερο στον εαυτό τους και να αδιαφορήσουν για τον άλλον εντελώς.

Επειδή όμως ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού’’, η κρίση είναι μια καλή ευκαιρία να αναρωτηθούμε σχετικά με την ατομική ευθύνη του καθενός από εμάς για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, όπως και τι θα μπορούσαμε να πράξουμε ώστε αυτή να ξεπεραστεί.

Μέσα από το σκοτάδι, μπορεί να βγούμε ακόμα πιο αλώβητοι έξω στο φως.

Ας μην επιτρέπουμε –όσο είναι εφικτό- στην κρίση να μας καταβάλλει και να μας πλημμυρίζει με αρνητικά συναισθήματα.

Είναι σημαντικό να διαβεβαιώσουμε τους εαυτούς μας πως στο τέλος παρά τις αντιξοότητες, όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.