Τα τελευταία αρκετά χρόνια, η έκφραση «κρίσιμες στιγμές» , θα πρέπει να είναι μία από τις πιο αγαπημένες, αν όχι η πιο αγαπημένη, όλων.

Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, αναλυτές πάσης φύσεως, αθλητικογράφοι, ραδιοσχολιαστές, κληρικοί.

Ποιος είναι όμως αυτός που περιγράφει , που καθορίζει ποια είναι η «κρίσιμη στιγμή».

Ποιο είναι το νόημα;

Τι θέλουμε να πετύχουμε αναφέροντας την έκφραση αυτή;

Διότι η έκφραση «κρίσιμες στιγμές», περιέχει ίσως και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ένα  πόνο, μια ενόχληση. Σίγουρα κάτι αρνητικό. Ένα κατσούφιασμα. Μια χειρονομία.

Η Ελλάδα ζει κρίσιμες στιγμές, αναφέρει ο πρωθυπουργός της χώρας.

«Κρίσιμο» το νομοσχέδιο που έρχεται στη Βουλή, λέει ο υπουργός.

«Κρίσιμος» ο σημερινός αγώνας, σχολιάζει ο εκφωνητής.

Μήπως τελικά έχει χαθεί το νόημα και το μέτρο της κρισιμότητας και δεν υπάρχει καμία διαφορά στην κλιμάκωση των εκφράσεων;

Υπάρχει θέμα. Υπάρχει πρόβλημα. Το θέμα είναι σοβαρό.

Όλα  είναι «κρίσιμες στιγμές»

Και τελικά, είναι «στιγμές» ή μήπως κάτι περισσότερο.

Διότι, εάν οι «στιγμές» έχουν πια παραχωρήσει τη θέση τους στα «χρόνια»,  τότε υπάρχει θεματάκι.

Πας να νοικιάσεις ένα τριάρι. Σε περιοχή της σειράς. Ζητά ο άλλος 600 ευρώ.

Κάτσε ρε φιλαράκι. Που είναι οι «κρίσιμες στιγμές»;

Πήγαν περίπατο;

Μόνο η τσέπη μου τις ζει;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται τις «κρίσιμες στιγμές», από τη δική του πλευρά.

Μήπως τελικά μιλώντας διαρκώς και ζώντας συνεχώς μέσα σε «κρίσιμες στιγμές» , βολεύει κάποιους;

Γιώργος Μολύβης