Το ανέκδοτο με την κατσίκα του γείτονα που πρέπει να ψοφήσει είναι γνωστό και πολύ ωραία το είχε πει στις κάμερες ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Ο Μάνος Χατζηδάκης είχε δηλώσει ότι η επιτυχία στην Ελλάδα είναι ποινικό αδίκημα. Άρα αντίστοιχα, μια μικρή επιτυχία είναι ένα απλό πταίσμα.

Μια ανεκτική κοινωνία σαν τη δική μας με τάσεις οπισθοδρόμησης, μιμούμενη τα δυτικά πρότυπα και προσαρμόζοντάς τα στην καθ΄ημάς Ανατολή, έχει ακόμη ένα θέμα να επιλύσει. Να παραδεχτεί ότι υπάρχει ακόμη σε ορισμένους ανεξαρτησία σκέψης και έκφρασης. Είναι τόσο βαθιά ποτισμένη η σκέψη ορισμένων με τα κατευθυνόμενα πιόνια της ενημέρωσης, σε σημείο που οτιδήποτε καινούργιο πρέπει να μπει στη λογική των κέντρων που κατευθύνουν τα πάντα, του ετεροκαθαρίζονται και υπακούουν σε εντολές.

Όμως, ενώ  το αυθεντικό αντέχει στο χρόνο και εκτιμάται, το ιμιτασιόν περιμένει να αναλωθεί πρόσκαιρα με όπλο  τη φθήνεια του. Το κριτήριο του κόσμου παραμένει αλάνθαστο, ξέρει να ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι και αποδίδει στο “τέλος της ημέρας” τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Όσοι παράγουν “φασαρία” ή “λευκό θόρυβο” που λένε και οι (παρα)μορφωμένοι, το κάνουν ίσως διότι δεν έχουν κάτι άλλο να πουν. Αναμασούν τα επιχειρήματα των “opinion leaders”, μια ειδικότητα χωρίς μέλλον στη χώρα που όλοι έχουν τη δική τους άποψη. Διαμορφωμένη ίσως στρεβλά και όχι πάντα με τις καλύτερες πληροφορίες, αλλά πολύ συχνά γνήσια, λαϊκή και ντόμπρα.

Οι φίλοι λένε πως φαίνονται στις λύπες. Οι αληθινοί φίλοι όμως φαίνονται μόνο στις χαρές. Είναι από εκείνη τη σπάνια πάστα, που κάνει το γέλιο να τρέχει με γεωμετρική πρόοδο, το άγγιγμα μετάδοση ενέργειας, το γραπτό μήνυμα αποθέωση της διαχείρισης των λέξεων, το τηλεφώνημα κλασική μουσική στο αυτί.

Με την μαϊμού του γείτονα δεν είχαμε ποτέ καλές σχέσεις. Τη θεωρούσαμε πάντα άσχημη και αυτή εκνευριζόταν όταν δεν μπορούσε να μας μιμηθεί.  Το σύρμα στο κήπο ήταν, είναι και θα παραμείνει η οριοθέτηση των συνόρων και των κόσμων μας.