Η στρατευμένη τέχνη του Λάκη ενοχλούσε ορισμένους. Η απήχησή του στον κόσμο και κυρίως τα νούμερα που έφερνε ήταν το διαβατήριο του για να συνεχίσει να κάνει την εκπομπή του απρόσκοπτα. Στην πραγματικότητα ο Λάκης Λαζόπουλος είχε μια “ασυλία” όσο ελάχιστοι στο παρελθόν και κανείς στο παρόν.Πολλά από αυτά που είχε εκστομίσει, αν είχαν λεχθεί από άλλους κωμικούς, θα τους είχε φάει το “μαύρο σκοτάδι”.

Όμως ο Λάκης είχε το δικαίωμα όχι μόνο της “παραπάνω κουβέντας”, αλλά κυρίως της παραπάνω εκπομπής. Το λεγόμενο “stand up comedy” στέναζε κάτω από την υπερπροβολή του, τη σκιά του και κυρίως το στόμα του. Ότι μισούσε ο Λάκης ήταν για φτύσιμο. Ότι έλεγε ο Λάκης ήταν σάτιρα.

Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα η σάτιρα έχει όρια. Η προσβολή ενός ατόμου, ή μιας ομάδας ανθρώπων είναι ο απαράβατος κανόνας. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να σατιρίζεις μια δήλωση, μια συμπεριφορά  ενός δημόσιου προσώπου και άλλο να μοιράζεις χυδαία στερεότυπα, να ποτίζεις το δέντρο του εσωτερικού μίσους των ανθρώπων.

Για να υποστηρίξει το επιχείρημά του για τον Σόιμπλε, είπε το νωστό εμετικό, ας μην το επαναλάβουμε. Η “συγγνώμη” του δεν έγινε δεκτή, γιατί απλά υπερέβη τα εσκαμμένα. Έφτασε τον λαϊκισμό στην αποκκορύφωση του. Στη γενίκευση, στην προσβολή, στη σιχαμάρα.

Το θέμα δεν θα τελειώσει εύκολα, καθώς οι σπόνσορες “τα πήραν στο κρανίο”. Δεν έχουν καμία πρόθεση να διαφημίζονται σε εκπομπές τύπου Λαζόπουλου. Ως συνεπής αριστερός ασφαλώς γνωρίζει θεωρητικά ότι η βάση του πολιτισμού είναι οι οικονομικοί πόροι. Χωρίς αυτούς πως θα υπηρετεί την “υψηλή τέχνη” του;

Ως καλός παρατηρητής της Μεταπολίτευσης, χτυπούσε το σύστημα εκ των έσω (πιο έσω δεν γίνεται) κόπιαρε συμπεριφορές μεγαλόσχημων προσώπων και επειδή τις ερμηνεύει μέτρια, έγινε και πολιτικός παράγων.

Αν το τηλεοπτικό σύστημα τον αποβάλει, έχει την επιλογή να καταφύγει στην ΕΡΤ. Αλλά είναι αμφίβολο, αν τον θέλουν, ακόμη κι εκεί. Καμιά φορά και οι καλλιτέχνες πληρώνουν την αμετροέπιεα τους.