Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν και στον θεό Ήλιο ως έναν νέο, χωρίς γενειάδα, ο οποίος  φέροντας ένα αστραφτερό φωτοστέφανο, οδηγούσε το χρυσό του άρμα, το οποίο έσερναν τέσσερα φτερωτά άλογα  Κάθε πρωί αναδυόταν από το χρυσό παλάτι που κατοικούσε στην ανατολή, στην κοίτη του ποταμού Ωκεανού και φτάνοντας το μεσημέρι στο ανώτατο του σημείο (μεσουράνημα), κατέληγε αργά το απόγευμα στην Δύση, στην γη των Εσπερίδων. Εκεί κατέβαινε και μεταφερόταν στο παλάτι του για να ξαναρχίσει την άλλη μέρα ξανά το ταξίδι του.

Σήμερα δεν εμφανίστηκε στην Αθήνα. Δεν έστειλε τις αχτίνες του στην αρχαία πόλη του πνεύματος, ίσως επειδή οι αρχαίοι Έλληνες θεοί ήταν θυμωμένοι. Να ήταν ο Δίας αυτός που διέταξε τον Αίολο να φυσήξει νοτιάς , να καλύψει τα πάντα με αφρικάνικη σκόνη για να μη βλέπει τις ανθρώπινες πράξεις από το παλάτι του στον Όλυμπο;

Μήπως έμεινε στην Εσπερία;

Μπορεί, άλλωστε στην αρχαία ελληνική μυθολογία οι θεοί είχαν ανθρώπινες αδυναμίες,πάθη και συχνά πυκνά έπεφταν σε λάθη. Εμπλέκονταν και στις ανθρώπινες υποθέσεις. Είχαν τις συμπάθειές τους. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που μεροληπτούσαν κραυγαλέα υπέρ κάποιων. Όλα επιτρέπονταν.

Όλα, εκτός από το θανάσιμο αμάρτημα της ύβρεως.