Δεν προχωρούν τα πράγματα έτσι. Η «χαλαρή» αντιμετώπιση των προβλημάτων, ίσως μας έφτασε εδώ. Οι προσφυγικές ροές μπορεί να οξύνθηκαν τους τελευταίους μήνες, απόρροια του καλέσματος της Μέρκελ, αλλά και των λανθασμένων χειρισμών των ελληνικών αρχών, ήταν όμως ένα πρόβλημα υπαρκτό. Δεν προέκυψε από το πουθενά. Όλοι οι αναλυτές μιλούσαν για αύξηση των μεταναστευτικών ροών, λόγω των πολέμων που μαίνονταν και μαίνονται στη Μέση Ανατολή. Ουδείς τους πήρε στα σοβαρά. Προείχε η καθημερινή κομματική αντιπαράθεση.

Την απρονοησία και κυρίως την κυρίαρχη τάση να κρύβουμε τα προβλήματα «κάτω από το χαλί»  ήταν λογικό κάποια στιγμή να το πληρώσουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα δημοσιονομικά. Αν έπρεπε να έρθουν οι πιστωτές για να ψάξουμε τις συντάξεις-μαϊμού, να περιορίσουμε τις σπατάλες και να ασχοληθούμε σοβαρά με το ασφαλιστικό, δείχνει πρωτίστως την ακαταλληλότητα του πολιτικού προσωπικού διαχρονικά και δεν «αγιοποιεί» τα Μνημόνια. Που έφεραν παραπάνω ύφεση, περισσότερη οικονομική καχεξία, που οδήγησαν στο περιθώριο ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Όποιος πολιτικός «ορκίζεται» στα Μνημόνια, προφανώς και δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τα τεκταινόμενα στην πραγματική οικονομία. Τα οποία κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι. Η ανάπτυξη για ακόμη μία χρονιά μετατοπίζεται για «του χρόνου», ενώ η επιστροφή των δανειστών μπορεί μεν να πανηγυρίστηκε, όμως ο «λογαριασμός» θα είναι βαρύς και θα αφορά όπως όλα δείχνουν τους «συνήθεις υπόπτους»: ιδιοκτήτες ακινήτων, μισθωτούς-συνταξιούχους και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Αυτοί οι «μικροί» θα εξακολουθήσουν να σηκώνουν το βάρος, παρά τα αντιθέτως εξαγγελθέντα.

Το «γαϊτανάκι» των φόρων και επιβαρύνσεων μοιάζει ατελείωτο. Μια οικονομία σε διαρκή «νηστεία». Πιο πολύ «Σαρακοστή» δεν γίνεται.

Υπάρχουν όμως και τα ακανθώδη θέματα, που μπαίνουν στο τραπέζι μιας και δεν μπορούν να επιλυθούν τα άλλα. Το περιεχόμενο των Θρησκευτικών στα σχολεία για παράδειγμα. Εάν γίνουμε όλοι βουδιστές μοναχοί, θα βοηθήσουμε στην επίλυση των προβλημάτων;