Τι χειρότερο μπορούσε να μας συμβεί εκτός από ένα ακόμη Μνημόνιο;

Ένα και ακόμη ένα για το μέλλον, υπό την προϋπόθεση ότι δεν πιάνουμε τους δημοσιονομικούς στόχους. Ένα Μνημόνιο κάβα για το μέλλον, φόβητρο και μπαμπούλας, αλλά και συμφωνία. Διεθνής και επίσημη. Όχι μέιλ και σκέψεις μελλοντικές. Απτά πράγματα και μετρήσιμα. Αυτόματη ενεργοποίησή του. Οι δανειστές βαρέθηκαν τις ατέρμονες συζητήσεις και τα ανατολίτικα παζάρια. “Δένουν'” τη χώρα και μετά το 2018, εις τρόπον ώστε να παραμείνει στο ίδιο πλάνο, ανεξαρτήτως πολιτικών εξελίξεων.

Το  κουααρτέτο των Θεσμών δεσμεύει τη χώρα για τα επόμενα χρόνια. Από τώρα. Δεσμεύει την τωρινή Κυβέρνηση. αλλά και τις κατοπινές.

Υπό την έννοια αυτή η διαπραγμάτευση της Κυβέρνησης εστάφθη από πλήρη αποτυχία. Όχι μόνο δεν κατάφερε να “ελαφρύνει” το πακέτο μέτρων, αλλά κληρονομεί και ένα γιια το 2018, αχρείαστο να είναι.

Πως από την κουβέντα για την προληπτική γραμμή δανειοδότησης, φθάσαμε στο προληπτικό Μνημόνιο, είναι ένα τεράστιο ερώτημα. Δεκαέξι μήνες ιδεοληψιών, κακών εκτιμήσεων, λανθασμένων κινήσεων και παλινωδιών ήταν μάλλον  αρκετοί.

Το ενδιαφέρον τώρα στρέφεται προς δύο κατευθύνσεις. Πρώτον την επικοινωνιακή, ήτοι το “μασάζ” στις πλατιές μαζες για την υποδοχή των μέτρων και δεύτερον στις συνέπειες του Μνημονίου των 5,4 δις μέτρων.

Όσο για την “επιτυχία” του, αυτή απλά δεν υπάρχει, ακόμη κι αν διορθωθούν τα δημοσιονομικά μεγέθη. Η περαιτέρω φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων, που είναι σχεδόν βέβαιη, δεν αφήνει περιθώρια άλλων ερμηνειών.

Από το “σκίσιμο” των Μνημονίων, φθάσαμε σε μία άνευ προγουμένου διαιώνισή τους. Κι αυτό είναι ολέθριο για τους πολίτες αυτής της χώρας.