Ο ενενηντάχρονος του Τσερνομπίλ που έχει γίνει πρώτη φίρμα, έχει περάσει τέσσερα Μνημόνια (το ένα προληπτικό) κι όλα μαζί προκλητικά;

Είδε το χάος μονομιάς, χτύπησε στον πάτο του βαρελιού και πήρε τις αποφάσεις του.

Εδώ με το μαρτύριο της σταγόνας, σύγχρονοι Σίσυφοι, φάγαμε έξι χρόνια Μνημονίων και πάμε γιαι το έβδομο. Καρότο και μαστίγιο. Ασφαλιστικό και φορολογικό. Και στο βάθος ο κήπος του χρέους.

Κάθε χρόνο θα τελειώναμε με την κρίση από την επόμενη χρονιά. Λίγη υπομονή μας έλειπε.

Κάθε Πάσχα θα κάναμε και εθνική “ανάσταση”.

Και κάθε που έρχονταν οι μουτσούνες των δανειστών για ακόμη ένα (μικρό ή μεγάλο) εκβιασμό, διαψεύδονταν οι προσδοκίες.

Ασφαλώς και πέσαμε στην παγίδα τους. Αριστεροί τε και δεξιοί και μέσοι όροι.

Συναγωνισμός γραφικότητας: οι μισοί θα έσκιζαν τα Μνημόνια και οι άλλοι μισοί να μας εξηγούν πόσο το …τραβάει το κορμί μας το Μνημόνιο, που αν δεν μας λάχαινε, έπρεπε να το εφεύρουμε. Κάτι σαν οικονομικό μουρουνέλαιο.

Μια Άντζελα είχαμε να “προκαλεί” με το ύφος και το στυλ της και την κόψαμε, γιατί προτρέπει λέει τους άντρες στη βιαιοπραγία.

Ενώ τώρα που “κόπηκε” η διαφήμιση τα “παλικάρια” θα συνετιστούν.

Το χειρότερο από όλα είναι ότι χάνουμε το τελευταίο καταφύγιο μας. Που δεν είναι άλλο από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό.