(Στη φωτογραφία το τηλέφωνο που εικάζεται ότι έγινε η συνομιλία, κλειδωμένο, λίγο πριν περάσει από ΚΤΕΟ)

Η Νάντια μιλούσε με τον Πωλ. Η γραμμή ήταν τόσο χάλια, με μεγάλες καθυστερήσεις, που ένιωθες ότι πιο γρήγορα θα έφτανε η φωνή μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου, παρά διαμέσου τηλεφώνου. Ο Πωλ όμως έχει τη λύση για όλα, γι΄αυτό και πρόκοψε στη ζωή του.

-“Πάρε το μηδέν” είπε στη Νάντια και αυτή υπάκουσε τυφλά, όπως πάντα άλλωστε. Σε λίγο η επικοινωνία είχε αποκατασταθεί, αλλά παράλληλα άκουγε και η ρεσεψιόν. Εκεί βρισκόταν η Λίτσα, που πριν πάει στο ξενοδοχείο είχε τελειώσει και στενογραφία μαζί με τη σχολή Αμάραντου. Δαχτυλίδια στα δάκτυλα της οι δεξιότητες που μάζευε, γιατί δεν είχε προίκα και δεν ήταν κι όμορφη.

Καθαρόγραψε τη συνομιλία και την πήγε στον Κώστα τον υδραυλικό, που φρόντιζε πάντα για τις διαρροές. Εκεί κάπου χάνει τη συνέχεια της ιστορίας η Λίτσα, που ακούει Wikileaks και ορκίζεται ότι δεν κάνει τέτοια πράγματα, ούτε με τον Μάκη της, που μόλις περάσει η οικονομική κρίση θα την παντρευτεί.

Ο Μάκης, ο Κώστας και η Λίτσα παιδιά όλα της διπλανής πόρτας, δεν ξέρουν “πολλά γράμματα”. Είναι όμως οπαδοί της χώρας στην οποία γεννήθηκαν και ζουν. Δεν τους ενδιαφέρει ποιος είναι ο Πρόεδρος, ποιες είναι οι επιλογές του προπονητή. Θα μουρμουρίσουν, μπορεί και να τους βρίζουν, αλλά απέναντι στους ξένους, σπαθί. Τότε το ματς δεν είναι “εσωτερικό διπλό”, αλλά γίνεται “εμείς κι οι άλλοι”.

Αυτά τα παιδιά όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλα είναι , βρέξει-χιονίσει, με την ομάδα. Είναι με την Ελλάδα.