Η προσωπικότητα και οι μαθημένες συμπεριφορές ευθύνονται για την ανάπτυξη αγχώδους τρόπου σκέψης στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή. Συχνά τα άτομα με άγχος έχουν «υπερβολικές απαιτήσεις» από τον εαυτό τους, κάτι που βρίσκει άμεση εφαρμογή στην καθημερινότητα και τους ρόλους που καλούνται να ανταπεξέλθουν. Ο πήχης ανεβαίνει μέσω ασυνείδητων διεργασιών, υποβάλλοντας μας σε μία διαρκή υπερπροσπάθεια χωρίς να είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε τη μέχρι τώρα πορεία μας.  Προσδοκούμε λοιπόν ακόμα περισσότερα, επικεντρωνόμαστε σε λεπτομέρειες του παρελθόντος και αγνοούμε σημαντικές «επιτυχίες».

Οι στόχοι μπορεί επίσης να αποτελέσουν πηγή άγχους, καθώς αν δεν ιεραρχηθούν σωστά για να οργανωθούν μέσα σε ένα πλαίσιο που θα επιτρέψει την υλοποίησή τους, μένουν ανεκπλήρωτοι οδηγώντας σε απογοήτευση.

Μία ακόμα σημαντική πηγή άγχους αποτελούν και οι «προσδοκίες» των ανθρώπων που είναι κοντά μας, ιδιαίτερα αν συγκρούονται με τις δικές μας. Σε ανάλογες περιπτώσεις κυριαρχεί η πεποίθηση ότι δεν πρέπει να εκφραστούν οι επιθυμίες μας καθώς οι άλλοι μπορεί να απογοητευτούν ή να θυμώσουν, ικανοποιώντας τελικά αυτά που οι άλλοι αναφέρουν. Αν επικεντρωθούμε στο τι θέλουν οι άλλοι δεν παίρνουμε οι ίδιοι τις αποφάσεις αλλά στο τέλος ευθυνόμαστε για τα λάθη και τις αποτυχίες μας καθώς ο γνώμονας δεν είναι ο εαυτός μας και οι προσωπικές μας ανάγκες.

Η γνώμη των άλλων είτε ως διατύπωση, είτε ως υπόνοια είναι από τους πιο κοινούς λόγους αναβλητικότητας και άγχους. Υπάρχει ένα διαρκές άγχος πιθανής κριτικής ή αξιολόγησης που αποτελεί διαστρεβλωμένη αντίληψη καθώς αν και δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τους άλλους από το να εκφράζουν την γνώμη τους, μπορούμε όμως να μην την υιοθετούμε.

Οι δύο τελευταίες πηγές αφορούν την καταστροφολογία και την κακή διαχείριση του χρόνου. Στην πρώτη περίπτωση η πιθανότητα μίας αρνητικής εξέλιξης ωθεί το άτομο στον έλεγχο και την προσπάθεια πρόβλεψης του μέλλοντος τα οποία είναι ανέφικτα χωρίς να βοηθούν τελικά στην αποτροπή ενός αποτελέσματος. Η κακή διαχείριση του χρόνου από την άλλη δημιουργεί άγχος, αναβλητικότητα και εξάντληση ψυχικών αποθεμάτων καθώς το άτομο πιστεύει πως δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί. Ο προγραμματισμός δίνει την θέση του στην αποφυγή και στη μη εκπλήρωση των στόχων.