Γυναίκα μόνη,  ξυπνά σε ένα όμορφο σπίτι. Σε  ένα πανάκριβο και πεντακάθαρο σπίτι για την ακρίβεια. Ένα σπίτι που έχτισε με τόσους κόπους και μόχθο. Ένα σπίτι που αγαπά με συγκάτοικους δύο χουζούρικες γάτες. Φροντισμένοι καναπέδες με πολύχρωμα ριχτάρια, ταιριασμένα χαλιά και κουρτίνες.

Φτιάχνεις τον καφέ σου και κάθεσαι στον υπολογιστή. Είναι Κυριακή και μπορείς να διαθέσεις τον χρόνο σου όπως θες. Μπορείς να πάς για φαγητό στους γονείς σου.Μπορείς να πάς να δεις τον βαφτισιμιό σου. Μπορείς να πάς μια βόλτα στο Σούνιο με μια φίλη με το αυτοκίνητο σου. Ή μπορείς να μείνεις σπίτι να διαβάσεις το καινούργιο βιβλίο που αγόρασες χτες από το αγαπημένο σου βιβλιοπωλείο. Δεν μπορείς να καταλήξεις πουθενά.  Δεν ξέρεις αν έχεις όρεξη να δεις κάποιον ή αν θες να μοιραστείς τη μέρα σου μαζί του.Ξαφνικά παιδικές φωνούλες τραβούν την προσοχή σου. Ο γείτονας ψήνει με τα δυο του παιδιά καθώς εκείνα παίζουν και γελάνε.

Πιάνεις κινητό και καφέ και πάς να τον πιεις στη βεράντα .Με τα φροντισμένα λουλούδια σου και την όμορφη κούνια. Την κούνια που είχες πάρει στην ιδέα κάποτε να παίξουν εκεί τα δικά σου παιδιά. Τόσα καλοκαίρια πέρασαν με την κούνια να φιλοξενεί εφήμερους και πιθανούς εραστές σου. Και τόσοι χειμώνες έφυγαν με τη κούνια εκεί, να πιάνει χώρο παρατημένη και γυμνή χωρίς τα μαξιλάρια της.

Τώρα στο απέναντι μπαλκόνι η εικόνα έχει πια ολοκληρωθεί. Έχει βγεί απ την κουζίνα κι η μητέρα.

Χαϊδεύει φευγαλέα τον άντρα της και του δίνει ένα πεταχτό φιλί. Τα παιδιά τους, χαζογελούν στο θέαμα και εκείνοι γελάνε με την ψυχή τους. Την γεμάτη αγάπη ψυχή τους που ολοκλήρωσαν τον έρωτα τους όπως αρμόζει στο είδος μας. Η οικογενειακή ευτυχία διαδραματίζεται μπροστά σου και χαμογελάς. Ήθελες να είσαι μητέρα. Και ήθελες όσο τίποτα να είσαι μια τρελά ερωτευμένη μητέρα.

Κοιτάς τον απέναντι τοίχο με τον κισσό! Εκεί παλιά είχες ένα ράφι. Σηκώνεσαι και το ψάχνεις. Σκέφτεσαι να μπορούσες να σκαρφαλώσεις πάνω του, σαν να αποσύρεσαι απ’ όλα, σαν να ψάχνεις τρόπο μόνο να παρακολουθείς. Πάνω στο ράφι. Εκεί που σε έχουν όλοι όσοι θέλουνε να φτιάξεις τη ζωή σου με ένα καλό παιδί.. όσο ακόμα μπορείς. Εσύ θυμώνεις γιατί δεν φταις! Γιατί θεωρούν ότι εσύ δεν έβαλες άλλες προτεραιότητες όταν κλήθηκες να το κάνεις.

Τότε που εκείνος ήταν παλαβός για σένα κι εσύ γι αυτόν. Τότε που διάβαζες 12ωρα για να πετύχεις κάτι στη ζωή σου. Και τότε που εκείνος ερωτεύτηκε μια άλλη γυναίκα που είχε χρόνο και διάθεση  μόνο για αυτόν! Μα και έπειτα που εκείνος βάπτισε το πρώτο του παιδί κι εσύ έπιασες μια αξιοζήλευτη θέση στην μεγαλύτερη πολυεθνική στην Ελλάδα! Που βρεθήκατε  στο ίδιο μαγαζί την ώρα που εσύ γιόρταζες με συναδέλφους ενώ εκείνος γιόρταζε με την οικογένεια του.

Τότε που τα δάκρυα καμία επαγγελματική επιτυχία δεν θα μπορούσε να κρατήσει μακριά. Και τα χρόνια έφυγαν κι έμεινες μόνη. Να κοιτάς την άδεια κούνια και να ξηλώνεις το ράφι πίσω από τον καταπράσινο κισσό. Προσπαθείς να βρεις τρόπο να το ξεβιδώσεις  μα  θέλει δύναμη! Χρειάζεται αντρική δύναμη. Και την χρειάζεται όπως και συ αμέσως τώρα! Μήπως ο φίλος του αδερφού σου τελικά έχει πιο πολύ δύναμη απ ότι του φαίνεται; Μήπως τελικά να γίνεις μια κούκλα και να πάς κατά κει;

Η δουλειά πάντα μπορεί να περιμένει, οι φίλοι επίσης. Η ζωή όμως η ίδια δεν μπορεί! Ούτε η κούνια που περιμένει τα παιδικά γυμνά πατουσάκια που της είχες τάξει! Ούτε εσύ!

Σοφία Καρακώστα