Σκέψεις σκόρπιες και  διαφορετικές συνωστίζονται. Συμβαίνουν τόσα πολλά , τόσο γρήγορα . Όλα τρέχουν . Και μαζί τους τρέχεις κι εσύ . Με τον καφέ στο χέρι , γιατί κοιμήθηκες παραπάνω ( αργούσε το τέλος της ταινίας και σε ξενύχτησε ) , να προλάβεις το μετρό , το λεωφορείο . Σκέφτεσαι τις εκκρεμότητες που σε περιμένουν προσπαθώντας να τις βάλεις σε τάξη . Βιάζεσαι και η κίνηση μπροστά σου κάνει ακόμα πιο δύσκολη τη ζωή περιορίζοντας το χρόνο σου , βάζοντας τα νεύρα σου σε δοκιμασία .

Πως μπλέκουμε έτσι τη καθημερινότητά μας , τις σχέσεις μας , τη ζωή μας; Μοιάζουμε τόσο σίγουροι σαν θέλουμε να φτάσουμε το κάτι ,κι αυτό όλο και απομακρύνεται . Μέχρι που όταν κάποια στιγμή πλησιάσουμε , αυτό έχει αλλάξει σχήμα τόσο πολύ , που δύσκολα αναγνωρίζουμε την αρχική του μορφή .Το αντικείμενο του πόθου μας αλλάζει , γιατί εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε . Γινόμαστε διαφορετικοί , εξελισσόμαστε . Γνωρίζουμε τον εαυτό μας , ταξιδεύουμε μαζί του και σιγά – σιγά , απελευθερωνόμαστε από τις αδυναμίες μας , τις ενοχές μας . Συμφιλιωνόμαστε με την εικόνα μας, φτάνουμε να την αγαπάμε , μαθαίνουμε από τα λάθη μας .
Τα λάθη είναι μεγάλη κουβέντα
Ο φόβος . Η λέξη – κλειδί . Αυτός ο βαθύς , άλογος πολλές φορές , προσωπικός τύραννος που περιορίζει τη σκέψη, αναστέλλει τη δράση . Αυτός , που σαν ένα δύσμορφο τέρας σε αγκαλιάζει σφιχτά με το ένα χέρι και με το άλλο σου κλείνει το στόμα τόσο πολύ, που η ανάσα σου βγαίνει δύσκολα ίσα για να επιβιώνεις , χωρίς να ζεις .
Και τι δεν κάνεις για να τον καλοπιάσεις , μήπως και σ’ αφήσει. Ρουτίνα . Με σχεδόν τελετουργική ευλάβεια τηρείς ένα πρόγραμμα ώστε να μην αφήνει χρόνο για το τυχαίο . Συναντήσεις χωρίς βάθος , χωρίς προοπτική . Κουβέντες γενικές , όχι ειδικές. Απρόσωπο , επιφανειακό άγχος για μικρά πράγματα που τα μεγαλοποιείς για να παίρνουν το χώρο από εκείνον , τον πραγματικό , τον προσωπικό . Σκέψεις για την καθημερινότητα , πολύωρες , ανώδυνες , για να ξεχνάς τον μεγάλο δυνάστη σου .
Η ζωή όμως ευτυχώς συνεχίζεται ότι και να γίνει έχοντας τους δικούς της κανόνες και έτσι κι εσύ προχωράς και τα λογικά σου συνεχίζουν κι αυτά να είναι στη θέση τους .
Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή .
Η στιγμή που κουράστηκες να μένεις πίσω , βαρέθηκες να αυτό-περιορίζεις τις επιθυμίες , να εκμηδενίζεις τις ανάγκες , να μειώνεις το χώρο σου . Να ταιριάζεις σε ξένα νούμερα που σου πέφτουν στενά , ή χάσκουν άχαρα , όπως το δανεικό ρούχο .
Και τότε , αποφασίζεις να σηκώσεις ανάστημα . Να κοιτάξεις κατάματα το τέρας , να του δώσεις μια σπρωξιά και , κοίτα να δεις !
Έσπασε . Σαν το γυαλί . Αυτό ήταν. Κι έγινε τόσο ήσυχα κι αθόρυβα . Η δύναμη της στιγμής .
Η στιγμή που καθορίζει τη ζωή σου, τη πορεία σου, την αντοχή σου, την ανοχή σου .
Η στιγμή που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου και φοβάσαι κι εσύ ο ίδιος την ένταση που έχει, το πάθος , την τρέλα . Η στιγμή που δεν έχει πια γυρισμό. Η ελευθερία σου γνέφει πως είναι ώρα για το ωραιότερο και μακρύτερο ταξίδι σου. Αυτό της ζωής .

Αφροδίτη Αγγελετοπούλου