Απορίες αλλά και ερωτηματικά προκαλεί η επιμονή και η εμμονή ορισμένων με τις εκλογές «που έρχονται». Μπορεί μέσα σε επτά χρόνια να έχουμε αλλάξει τέσσερις Πρωθυπουργούς, ο πολιτικός χρόνος να έχει συμπιεστεί και τα Μνημόνια να φέρνουν ανακατατάξεις, αλλά θα επιμείνω όχι για λόγους συνέπειας (έχω γράψει αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες σχετικά με τη μη διενέργεια εκλογών) αλλά γιατί εξακολουθεί να μη μου προκύπτει από πουθενά: εκλογές δεν θα γίνουν στο άμεσο μέλλον.

Οι Κυβερνήσεις πέφτουν είτε χάνοντας τη δεδηλωμένη στο Κοινοβούλιο (δεν υπάρχει καμία ένδειξη περί αυτού) είτε από ένα ισχυρό κοινωνικό κίνημα (επίσης δεν υφίσταται παρά την τεράστια  απογοήτευση του λαού από τον ΣΥΡΙΖΑ) το οποίο θα ωθήσει την Κυβέρνηση στην παραίτηση.

Άρα προς τι η όλη φιλολογία;

Συντηρούνται σε «φόρμα» οι μηχανισμοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης και εξισορροπούνται οι φυγόκεντρες τάσεις;

Στόχος είναι να δίδεται η εντύπωση της «καταρρέουσας Κυβέρνησης»;

Να αυξάνεται η αίσθηση πως «ντόπια και ξένα εξωθεσμικά κέντρα» καθορίζουν τις πολιτικές τύχες της χώρας;

Φοβάμαι πως κανένα από αυτά και όλα μαζί δεν εξηγούν με επάρκεια το φαινόμενο του προβλέψιμα ανεκπλήρωτου αιτήματος για εκλογές και της συνακόλουθης παραφιλολογίας ότι είναι ζήτημα εβδομάδων η προκήρυξή τους.

Όλο αυτό το σκηνικό έχει να κάνει με την απουσία ουσιαστικού σχεδίου για τη χώρα από πλευράς αξιωματικής αντιπολίτευσης, την απουσία συγκεκριμένων εναλλακτικών προτάσεων, οι οποίες θα οδηγούν στο να βγούμε από το καθεστώς των Μνημονίων.

Οπότε η εύκολη λύση, η δοκιμασμένη συνταγή είναι η πόλωση, η επιθυμία να φύγει ο αντίπαλος από τα πράγματα και όταν αυτό γίνει πραγματικότητα βλέπουμε τι θα κάνουμε. Το με ποιους δεν συζητείται, είναι περίπου δεδομένα τα πρόσωπα.

Όταν η εξουσία γίνεται αυτοσκοπός, όσο η νίκη στις εκλογές παρομοιάζεται με κατάκτηση πρωταθλήματος, ο λαϊκισμός θα είναι η κυρίαρχη ιδεολογία στη χώρα.

Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι αποθεώνεται με όλα τα χρώματα: κόκκινο, πράσινο, ροζ, μαύρο, μπλε και τους συνδυασμούς αυτών.