Έχω βρει έναν τρόπο να αρχειοθετώ νοητά κάθε πρόσωπο που μπαίνει ή βγαίνει απ τη ζωή μου. Σαν μια φανταστική αποθήκη με ράφια έχω δημιουργήσει ένα δωμάτιο γεμάτο με κουτάκια. Άλλα πολύχρωμα, άλλα μονόχρωμα, άλλα μεγάλα και κάποια άλλα μικρά. Και όλα με κεντημένο το όνομα του κάθε προσώπου ξεχωριστά! Έχω βαλμένα κάπου ψηλά δεξιά και τα γαλάζια κουτιά! Ή αλλιώς τα κουτιά των πρώην.

Υπάρχουν φορές που θέλοντας να ανασύρω μια ανάμνηση αναγκάζομαι να ανοίγω και κουτιά που δεν θέλω. Όταν μου συμβαίνει αυτό βάζω την γλυκόπικρη γεύση στην άκρη παίρνω την πληροφορία μου, κλείνω το κουτί, το βάζω λίγο πιο πίσω και φεύγω.

Κάθε είδους συναίσθημα στα γαλάζια κουτιά πρέπει να ναι ξεκάθαρο και ξεκαθαρισμένο. Δεν πρέπει να μείνει κανένα απωθημένο και καμία αυταπάτη.Αλλιώς το κουτί δεν θα κλείσει.

Κι αν δεν έχει κλείσει, μπορεί στην οθόνη του μυαλού μου να δω τις αναμνήσεις της σχέσης σαν film noir, με μουσική υπόκρουση κάποιο αγαπημένο μου τραγούδι.Να νοσταλγήσω και να θελήσω να σκαλίσω γεγονότα. Τότε όμως κάτι δεν έκανα σωστά. Ποιος ξέρει αν βιάστηκα να αρχειοθετήσω τελικά μια σχέση που για μένα δεν έχει τελειώσει!

Είναι τόσο οξύμωρο  πως αλλάζουν οι σχέσεις με το πέρασμα του χρόνου. Από μοναδικοί κι αναντικατάστατοι, ξένοι στην ίδια πόλη κι ίσως στην ίδια γειτονιά. Δύο κομμάτια που άμεσα θα λειτουργήσουν ξανά ανεξάρτητα κι αυτόνομα. Που θα ξαναμπούν στην αναζήτηση του έρωτα με άλλους. Κι ας αγαπήθηκαν παράφορα κι ας ερωτεύτηκαν μοναδικά.

Οι πρώην είναι πάντα πρώην. Ανήκουν στο  παρελθόν το οποίο είναι σοφό. Για να τους πήρε μαζί του είχε τους λόγους του. Καμιά φορά αρρωσταίνουμε νέες σχέσεις και μυαλά που δεν φταίνε αναφερόμενοι στα προηγούμενα

Ενώ το μέλλον είναι μπροστά. Το μόνο που πραγματικά μπορούμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε το χρόνο να λειτουργήσει όπως μόνο αυτός ξέρει και κάποια στιγμή να κλείσουμε ερμητικά τα κουτιά. Η αναμόχλευση του «παλιού» καθυστερεί το νέο να έλθει και να αλλάξει πράγματα και καταστάσεις στη ζωή μας.