Όταν μια ταινία, μπορεί κανείς να την παρακολουθήσει εξήντα δύο ολόκληρα χρόνια μετά τη δημιουργία της, δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για αριστούργημα.

Η αφίσα της ταινίας πέφτει προφητικά πάνω στη μαγική Πόλη, τη μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία της εποχής.

Θα την ξεπεράσει όπως και όλες τιςταινίες της δεκαετίας του ΄50.

Ο Δράκος είναι τόσο διαχρονικός που τρομάζει.

Συμβολικός και τραγικός, πάνω στις όψεις της ζωής που ζήσαμε και αυτής που θα θέλαμε να ζήσουμε.

Ανθρώπινος στις αδυναμίες του, κτηνώδης στη δύναμή του.

Πρόσωπα και καταστάσεις ανακατεμένα στο παρόν και το παρελθόν, στο μείγμα που καθορίζει το μέλλον.

Στο τέλος μένουν πίσω μόνο όσα δημιουργήσαμε στο σύντομο ή μακρύ βίο μας.

Γιατί φεύγοντας οι γνωστοί δεν μας ξέρουν, οι γνωστικοί θα πουν πως πηγαίναμε γυρεύοντας κι οι άγνωστοι θα σεβαστούν τη μνήμη μας.

Νίκος Κούνδουρος, αυλαία…