Είναι κι αυτές οι μέρες, που ξυπνάς με μια μελωδία στο μυαλό και τον ήλιο στα μάτια.

Συννεφιές χθεσινές, ίσως κι αυριανές. Σήμερα όμως μόνο το παρόν έχει σημασία.

Ποιος σοφός είπε ότι “η ζωή είναι ενεστωτική”;

Τέσσερις λέξεις που περικλείουν όλο το νόημα της ύπαρξης.

Είναι κι αυτές οι μέρες που νιώθεις ότι οι χειμώνες πέρασαν, είναι κι αυτές οι νύχτες που θες να βγεις έξω κι όχι να βρεις ζεστό κατάλυμα.

Είναι η αρχή της Άνοιξης, μπορεί και μιας νέας αρχής. Ξανά, για ακόμη μια φορά. Αέναα.

Το πιο εθιστικό ναρκωτικό είναι η ίδια η ζωή. Κι η διάθεση να χαθείς μέσα της.

Να παλέψεις για όσα σου αναλογούν, για τα “άπιαστα” και όσα δεν διανοήθηκες ποτέ.

Όσο για τα χαμένα όνειρα, δεν υπάρχει καλύτερο βαλσάκι…