Μέτρα  που δεν θα τελειώσουν ποτέ, αξιολόγηση που έπρεπε να τελειώσει χθες, αντίμετρα για το απώτερο μέλλον, ανατολίτικα παζάρια και ποικιλόχρωμα παιχνίδια των δανειστών.

Οι αντιμημονιακοί που έγιναν μνημονιακοί  από ανάγκη και ιδεολόγοι μνημονιακοί που πάνε κόντρα έστω περιστασιακά στους πιστωτές με στόχο πρόσκαιρα οφέλη. Και τούμπαλιν.

Ένας τροχός που γυρίζει. Τροχός εξουσίας, που περιστρέφεται μόνο με την όπισθεν. Επτά χρόνια πηγαίνουμε μόνο προς τα πίσω ως οικονομία και ως προοπτική. Όλοι οι δείκτες συγκλίνουν στην χωρίς προηγούμενο φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Επτά χρόνια «μαγικών» λύσεων που υποτάσσονται τελικά στα κελεύσματα των Θεσμών.

Επτά χρόνια  «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Η κοινωνία πληρώνει με βαρύ τίμημα το πολύ χαμηλό επίπεδο του πολιτικού συστήματος, ενός συστήματος που γνωρίζει άριστα πώς να υφαρπάζει την ψήφο των πολιτών με χίλια δύο τεχνάσματα και υποσχέσεις, όταν όμως αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση γνωρίζει μόνο πώς να διορίζει ημετέρους.

Με τα ίδια φθαρμένα υλικά δεν μπορούμε να περιμένουμε καμιά ουσιαστική βελτίωση. Δεν μπορούν να σύρουν το κάρο.

Μόνο στην αλλαγή των ισορροπιών στην Ευρώπη μπορούμε να ελπίζουμε και κυρίως στο «Θεό της Ελλάδας» ,γιατί με αυστηρά λογικά κριτήρια δεν μπορεί ουδείς να αντιληφθεί πως αυτό το κράτος στέκεται όρθιο.

Τα δημοσιονομικά «εγκλήματα» είναι διαχρονικά.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, η αντικατάσταση του συνόλου του πολιτικού προσωπικού και των κομμάτων εξουσίας θα ήταν κάτι αυτονόητο.

Στην Ελλάδα του πολιτικού κοτζαμπασισμού , του εκμαυλισμού, της αέναης μικρής και μεγάλης διαπλοκής, συνεχίζουμε με παρωχημένες ιδέες και πρόσωπα μια πορεία προς το άγνωστο, με τον τροχό της εξουσίας να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις  και να συντηρεί προσωπικές στρατηγικές

Η «κομματική φανέλα» έχει οπαδούς. Η «εθνική φανέλα» μόνο επικριτές και περιστασιακούς -κατά το δοκούν- υποστηρικτές.