Χαμός με την επιδρομή Τραμπ με Τόμαχοκ στη Συρία. Ο καθένας το βλέπει (και) από την ιδεολογική σκοπιά του, αλλά δεν παύει να είναι ένα σοκ για όσους πίστεψαν ότι ο Τραμπ θα έκανε κάτι διαφορετικό από τη Χίλαρυ, στην οποία πιστώνονται δεκάδες βομβαρδισμοί.

Να πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Ας δεχτούμε ότι ο Άσαντ είναι ηλίθιος και κάνει την επίθεση με χημικά για να του την πέσει όλη η διεθνής κοινότητα, τη στιγμή που έχει ανακτήσει το πλεονέκτημα στον πόλεμο.

Ας δεχτούμε επίσης ότι ο Τραμπ έχει «γρήγορα αντανακλαστικά» και θέλει να προστατεύσει την ανθρωπότητα από τη χρήση χημικών.

Ακόμη κι αν κάνουμε για λόγους οικονομίας της συζήτησης αυτές τις δύο αστήρικτες παραδοχές, η ουσία παραμένει:

-Η εμπλοκή των ΗΠΑ στη Συρία αλλάζει τους συσχετισμούς των δυνάμεων στην περιοχή και μένει να δούμε μέχρι ποιου βαθμού.

-Οι ΗΠΑ λειτουργούν «κυριαρχικά», ενημερώνοντας απλά τις άλλες μεγάλες δυνάμεις και χωρίς να περιμένουν συγκατάβαση, γράφοντας Συμβούλια Ασφαλείας και ΟΗΕ  στην …άμμο της ερήμου με μελάνι.

-Για το Ισλαμικό Κράτος έχουν γραφεί πολλά, ειδικά για τη γιγάντωσή του. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν πολλή δουλειά.

-Ως Έλληνες ας μη βιαστούμε για τελικά συμπεράσματα. Όσο στην εξίσωση της Μέσης Ανατολής υπάρχει η Τουρκία, δεν μπορούμε να το βλέπουμε σαν τον εμφύλιο πόλεμο στη Νικαράγουα. Το συμφέρον της πατρίδας συχνά δεν είναι το προφανές.

-Η επίθεση του Τραμπ ενδέχεται να πλήξει εκλογικά την Λεπέν, στο βαθμό που οι Γάλλοι πολίτες θεωρήσουν ότι η αντισυστημική τους ψήφος μετατρέπεται σε ψήφο ανοχής και συνενοχής προς το σύστημα! Είναι ίσως μια δευτερεύουσα αλλά ενδιαφέρουσα έμμεση συνέπεια.

-Ο Τραμπ είναι πρακτικός άνθρωπος. Τόμαχοκ κατασκευάζει η πολεμική του βιομηχανία, τόμαχοκ θα καταναλώσει. Η παραγωγή πάντα εξαρτάται από την κατανάλωση, ειδικά όταν προσφορά και ζήτηση είναι περίπου δεδομένη, όπως στους εξοπλισμούς. Αν τώρα οι πληροφορίες αποδειχτούν λανθασμένες όπως στην περίπτωση του Ιράκ που επί Σαντάμ ανέπτυσσε δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής, μικρή σημασία θα έχει.

Επειδή ακούμε και διαβάζουμε διάφορα από αυτοαποκαλούμενους εγχώριους «πατριώτες» ή «διεθνιστές»: τους ενημερώνουμε ότι η άποψή τους δεν έχει καμία αξία: το «παγκόσμιο» σύστημα είναι πανίσχυρο και βασικά τους αγνοεί!

Στη Συρία βλέπουμε εδώ και χρόνια, εκτός από έναν αιματηρό εμφύλιο και έναν ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων. Από την εποχή της αποικιοκρατίας αυτό που έχει βασικά αλλάξει είναι τα μέσα επιβολής, όχι η επιθυμία για κατάκτηση, κλασικού τύπου, οικονομική ή σφαίρας επιρροής!