Όλα τα λεφτά,  στη φετινή γιορτή για την ενδυματολογική αποκατάσταση του Φίλη, του οποίου η προσέγγιση στο event είναι τύπου μετά βγάζω το σακάκι και πάω για ούζα και μεζεκλίκια στην Καισαριανή, είναι το ύφος του Προέδρου της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλη Λεβέντη.

Σαν να σκέπτεται φωναχτά: ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άσχετοι δίπλα μου, που μπήκαν στην πολιτική από τις βασιλικές οδούς;

Εντάξει, παραδέχεται ότι ο Σταύρος μπήκε πρωταγωνιστής και με τη βέσπα, αλλά όλοι οι υπόλοιποι είναι είτε γνήσια τέκνα του κομματικού σωλήνα, ή απλή, ανόθευτη οικογενειοκρατία.

Συμπαθείς μεν, ολίγιστοι δε. Και όχι μόνο σε σύγκριση με τον Πρόεδρο. Αλλά και με τον περιβόητο “μέσο όρο”,

Θέλουν -για να είμαστε ακριβείς- χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν τον ασύγκριτο Πρόεδρο, αγαπημένο όλων των Ελλήνων, άσχετα αν ο λαός δεν τον τιμά ακόμη ολοκληρωτικά με την ψήφο του, καθώς είναι εγκλωβισμένος στις αριστεροδέξιες μανούβρες της προσωπικής εξάρτησης.

Όποιος αμφιβάλλει για το κατόρθωμά του, τον προτρέπει να ξεκινήσει με μια κάμερα και ένα φραπέ χωρίς καλαμάκι, κάπου, κάποτε στη Χαλκοκονδύλη.

Τότε, που οι ντελιβεράδες σχημάτιζαν ουρές χιλιομέτρων για να παραδώσουν πίτσες ψημένες σε ξύλινο φούρνο, σαλάτες του σεφ και ρόκα-παρμεζάνα, όλες σταλμένες υπογείως από τους “εγκάθετους της Ρηγίλλης και της Χαριλάου Τρικούπη”, όπως ενημέρωνε το τηλεοπτικό του κοινό ο Β. Λεβέντης, πριν μοιράσει ανίατες ασθένειες.

Το φαγητό που μαζευόταν ήταν τόσο πολύ που άνετα τάιζε όλους τους αποβιβασθέντες στη Νορμανδία μαζί με τους Γερμανούς αιχμαλώτους.

Όλη η χώρα κακάριζε με τον “γραφικό” Λεβέντη. Χρόνια μετά,  έχοντας ως δεδομένο ότι αυτός βρίσκεται στο Προεδρικό Μέγαρο στη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ως αρχηγός του δικού του κοινοβουλευτικού κόμματος, ίσως πρέπει να αναθεωρήσουμε για το ποιοι τελικά ήταν οι γραφικοί τότε. Ίσως και τώρα…