Η πιο μεγάλη κυρία των ευρωπαϊκών γηπέδων άλωσε το Λονδίνο. Όχι με το θρυλικό κατενάτσιο, αλλά με ανατροπή.

Οι μεγαλύτερες νίκες στον αθλητισμό είναι μεταξύ ισοδυνάμων. Ένα 7-0 ή 8-2 προσφέρεται μόνο για καζούρα.

Δεν προάγει το άθλημα και κυρίως δε δημιουργεί μια ωραία αθλητική ιστορία, από αυτές που αρέσκονται να διηγούνται όσοι τις έζησαν, έστω τηλεοπτικά.

Θα λεχθούν πολλά για το ματς Τότεναμ-Γιούβε. Για το βάρος της φανέλας. Για την εμπειρία.

Για τον κυριαρχικό, συχνά ανώριμο και ενίοτε υπερφίαλο τρόπο που οι Άγγλοι αντιμετωπίζουν τα ματς, ακόμη και το ίδιο το σπορ.

Για τη μαγκιά του Αλλέγκρι να κάνει τις αλλαγές που χρειαζόταν η ομάδα για να απειλήσει.

Για την τεράστια κλάση του Ιγκουαΐν που βάζει γκολ και μοιράζει μια ασσίστ μέσα σε τρία λεπτά.

Για την τύχη των Ιταλών στην κεφαλιά του Κέιν στο 90 που σταματά στο δοκάρι.

Ισχύουν όλα αυτά και αρκετά ακόμη. Αλλά κανένα δεν ήταν το κυρίαρχο στοιχείο, αυτό που τελικά  έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των Ιταλών.

Ποιο ήταν αυτό;

Το πάθος, η «λύσσα», η υπερπροσπάθεια  των  ….εφήβων Μπουφόν και Κελίνι που αρνήθηκαν να σταματήσουν εδώ το φετινό τους ταξίδι στο Champions League. Που έπαιξαν σαν να μην υπάρχει αύριο. Σαν να ήταν ο αγώνας που θα καθόριζε την καριέρα τους, τη μεταγραφή τους, την αθλητική τους υπόσταση.

Που πανηγύριζαν κάθε απόκρουση, ενώ ο Μπουφόν ούρλιαξε στους αμυντικούς μετά από ένα φαρμακερό σουτ που «έξυσε» το δοκάρι του.

Δεν είναι στην πρώτη νιότη τους και αυτό φαίνεται. Στη δύση της καριέρας τους έχουν αποφασίσει να τα δώσουν όλα στον αγωνιστικό χώρο.

Αντί για χαμόγελα συμπάθειας για όσα έχουν προσφέρει, ξεθάβουν το «τσεκούρι του πολέμου» και τα βάζουν με τους νεότερους.

Αντί να παριστάνουν τους …προσεχώς βετεράνους, δίνουν όλη τους την εμπειρία στο χορτάρι.

Το χθεσινό έπος της Γιούβε έχει διπλό ονοματεπώνυμο: Tζιανλουίτζι Μπουφόν και Τζόρτζιο Κιελίνι.

Όλη αυτή η κατάσταση συμπυκνώνεται  στη φάση στο 78ο λεπτό, όταν ο διεθνής στόπερ έδιωξε την μπάλα και στέρησε ευκαιρία των Λονδρέζων που βρίσκονταν ήδη πίσω με 1-2: ο αρχηγός τον έπιασε από τον γιακά της φανέλας και μαζί άρχισαν να φωνάζουν, βγάζοντας όλη την ένταση από μέσα τους.

Σίγουρα υπάρχουν σήμερα καλύτεροι τερματοφύλακες από τον Μπουφόν και καλύτεροι στόπερ από τον Κελίνι.

Κανένα αμυντικό δίδυμο όμως δεν έχει τόσο και τέτοιο πάθος. Με την ομάδα, με τη φανέλα, με το ίδιο το σπορ στην τελική.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα και στον αθλητισμό.