Έχω λίγο καιρό που φέρνω παιδικές, εφηβικές και πρώιμες ανδρικές αναμνήσεις στη σκέψη μου.
Και αναρωτιέμαι γιατί άφησα το μυαλό μου, για πολλά χρόνια, να ξεχάσει αυτές τις εικόνες κι αυτά τα λόγια.
Τον παππού μου που έβγαζε από την τσέπη δέκα πετραδάκια και τα έπαιζε, ως άλλο κομπολόι.
Τον τύπο που, ξημερώματα στο χωράφι του, χάιδευε το χιλιοοργωμένο χώμα.
Τις θείες στις αυλές που κανάκευαν τα λουλούδια στις γλάστρες.
Τις γριές στην Ορεστιάδα που σκούπιζαν καθημερινά το δημόσιο δρόμο μπροστά από το σπίτι τους.
Την κυρία στη Σύρο που, από το μπαλκόνι της, σταύρωνε με το δεξί της χέρι τους εκατό και βάλε στρατιώτες που περνούσαν νωρίς το βράδυ, σε πορεία, έξω από το σπίτι της.
Τον φύλακα στο εργοστάσιο ξυλείας που τσακωνόταν με το σκύλο του !
Το συγχωρεμένο τον πατέρα μου, που μου έλεγε:
“Δεν σε φοβάμαι εσένα μικρέ. Είσαι ψεύτης, απατεώνας και λαμόγιο. Θα τα καταφέρεις”.
Το φίλο μου το Γρηγόρη, που έλεγε:
“Μην τσαντίζεσαι, ρε μαλάκα, με αυτούς κι αυτές που τα παρατάνε. Δεν είναι κακές ψυχές! Δεν αντέχουμε όλοι το ίδιο. Κάποιοι αντέχουν λιγότερο”.
Το να σου λέει “σε θαυμάζω” άνθρωπος που εσύ, όχι απλά τον θαυμάζεις, αλλά τον έχεις λίγο κάτω από το Θεό.
Το βρωμύλο, χοντρούλη σκουπιδιάρη στη Ρόδο που, όταν με είδε μουτρωμένο στη στάση του λεωφορείου, χωρίς να με ξέρει, μου φώναξε:
“Μάγκα, να τα βάζεις με τους δυνατούς. Θα σε τσακίσουν, θα σε πατήσουν, θα σε σκοτώσουν.
Την τελευταία χούφτα χώμα στον τάφο σου, όμως, θα τη βάλεις εσύ!”
Τα ξέχασα για χρόνια αυτά.
Έψαχνα τη γεμάτη ζωή.
Αυτή που ήταν, ήδη, γεμάτη.