Όταν ο Κίμων ενθουσίαζε τις γυναικείες μάζες, όταν γοήτευε κάθε συνομιλήτρια του από τα δέκα μέτρα, όταν προκαλούσε ρίγη στις θηλυκές καρδιές σε κάθε εμφάνισή του, δημόσια τε και ιδωτική, ο Ισπανός σοσιαλιστής χόρευε Μακαρένα πάνω στα δέντρα.

Ο Πέδρο Σάντσεθ που θυμίζει λίγο Καστίγιο, λίγο Μίτσελ, λίγο Μπουντραγκένιο και γκολ, έχει το κοινό του, που τώρα που έγινε Πρωθυπουργός σταματά να είναι ευάριθμο και αποκτά διεθνείς διαστάσεις, αλλά σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Κίμωνα.

Όταν ο Κίμων προετοίμαζε τις συγκεντρώσεις του Ανδρέα, όλες οι νέες πήγαιναν να δουν τον Κλούνεϊ του Κινήματος.

Στα ύστερα εκσυγχρονιστικά χρόνια, ιστορικές έχουν μείνει οι επισκέψεις του στις λαϊκές αγορές, τη Βαρβάκειο και στις ψαραγορές.

Αυτούς τους θριάμβους ο Ισπανός σοσιαλιστής δεν πρόκειται να τους δει ούτε στον ύπνο του.

Δεν θα ζήσει την αμεσότητα της λατρείας παρά μόνο την ηλεκτρονική αποδοχή μια παγκοσμιοποιημένης κοινής γνώμης, η οποία στερείται τη χαρά της συμμετοχής, το μεγαλείο της ιστορίας που γράφεται επιτόπου, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, το μόνο γνήσιο Κίνημα στης ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας.

Είναι λέει 42 ετών λέει ο Σάντσεθ. Και τα λέει αυτά στον Κίμωνα που έφερε στις 18 σοσιαλισμό…