Ήδη από τη δεκαετία του ΄80 ο αστικός μύθος ήθελε ξένους πράκτορες να έχουν βάλει τις πυρκαγιές για να πλήξουν καίρια τη χώρα

Ήταν μια φήμη που διασκορπιζόταν ταχύτατα χωρίς σόσιαλ μίντια και κινητά. Παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας, οι ίδιες φήμες παραμένουν.

Αν 35 χρόνια πράκτορες καίνε τα δάση μας τα έχουν δει να αναδασώνονται, να γίνονται οικόπεδα-φιλέτα,  εξοχικά λαϊκά με φως, νερό, τηλέφωνο, λιβάδια για αμνοερίφια, σε καμία όμως περίπτωση δεν έριξαν την (όποια) Κυβέρνηση, σε καμία περίπτωση δεν οδήγησαν σε χάσιμο μέρους της εθνικής ανεξαρτησίας.

Αυτό έγινε με τα Μνημόνια και τη διαχρονικά άφρονα δημοσιονομική πολιτική , την οποία άσκησαν «σωτήρες του Έθνους» και άλλοι λαοπρόβλητοι ηγέτες.

Όταν πιάνανε κάποιον εμπρηστή, αυτός ήταν βοσκός, ή πυρομανής ή σπανιότερα μέλος κυκλώματος οικοπεδοφάγων.. Ποτέ δε βρέθηκε κάποιος πράκτορας, ούτε καν ατμοπλοϊκών εισιτηρίων

Είναι όμως ωραία η διαχρονική ιστορία των πρακτόρων. Διότι αποτελούν ασύμμετρη απειλή προκαλούν ασύμμετρα πλήγματα, σε έναν κρατικό μηχανισμό αψεγάδιαστο

Γιατί αν σβήσουμε τους πράκτορες ως ενδεχόμενο, τότε θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στην μετριότητά μας.

Γιατί ποτέ κανείς που βρέθηκε σε θέση σημαντική δεν παραδέχτηκε πως ήταν λίγος. Ίσα-ίσα που όλοι πιστεύουν πως είναι assets, πως είναι αναντικατάστατοι, πως αν φύγουν  θα επέλθει ανεπανόρθωτο πλήγμα στην κρατική δομή.

Η ιστορία με τους πράκτορες είναι ωφέλιμη για να μην αλλάξει τίποτα.

Τα θύματα θα ξεχαστούν σε λίγο καιρό, αυτό που θα μείνει θα είναι οι δύο Ελλάδες. Η μία, η συστημική, που αλλάζει πουκάμισα και κυβερνά πάντα και ο κόσμος της προσφοράς, της εργασίας, της αλληλεγγύης.

Και όπως έχει και στο παρελθόν αποδειχτεί η συστημική πλευρά κάνει και αστειάκια με τους νεκρούς…