Οι άνθρωποι βιάζονται. Βιάζονται πολύ!

Τρέχουν για να φτάσουν στις δουλειές τους, τσακώνονται σε ουρές για να εξυπηρετηθούν γρήγορα, αφήνουν πίσω τους τα δικά τους θέλω για να προλάβουν να κάνουν κάτι άλλο, που πρέπει.

Κυνηγημένοι από ένα πρέπει φαινόμαστε όλοι. Ακόμα και όσοι δεν είμαστε φτιαγμένοι έτσι κάποια στιγμή υποχρεούμαστε να γίνουμε. Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα χρειαστεί να πάμε με τα πρέπει και τα θέλω των άλλων. Άδικο θα μου πείτε αλλά δεν είναι αν το καλοσκεφτείτε.

Ο χρόνος είναι πάντα ορισμένος για να διατεθεί κι όταν αυτό αλλάξει θα επηρεαστεί ο χρόνος κάποιου άλλου. Ένας στερεότυπος ορισμός για τον χρόνο είναι “ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη” ή πιο απλά “αλληλουχικά στάδια συστημικού εντροπισμού”. Πρόκειται για μείζονα έννοια η οποία λειτουργεί τόσο ως θεμελιώδης οντότητα, όσο και ως σύστημα μέτρησης.

Σκληρός και αδυσώπητος ο χρόνος λοιπόν. Σχεδόν αναίσθητος δεν λογαριάζει τίποτα στο πέρασμα του.

Δε σέβεται. Δε σταματά και δεν γυρίζει πίσω! Όλα όσα έκανες είναι πάντα “εκεί” κι όλα όσα σχεδιάζεις θα γίνουν πάνω σε αυτόν. Όσο δε σε σέβεται να τον σέβεσαι πρέπει. Ξέρει ότι έχει το πάνω χέρι και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο.

Γι’  αυτό και όταν κάποιοι τον ξεγελούν, αυτός ξεσπάει σε γέλια μαζί τους. Γελοιοποιούνται στα μάτια του και μετά στα δικά μας. Κάθε πράγμα στον καιρό του λένε. Κι έχουν δίκιο. Να ζείτε την κάθε στιγμή της κάθε μοναδικής σας ηλικίας.

Να απολαμβάνετε κάθε χαρά της ζωής που σας δίνεται! Δεν είστε σε θέση να γνωρίζετε τι σας ξημερώνει!

Κι αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος για να κάνετε το κάθε σας δευτερόλεπτο μια πολύ ωραία στιγμή!

Σκηνοθετείστε τη ζωή σας, διαλέξτε πρωταγωνιστές και συγχρονιστείτε! Ο χρόνος θα ναι πάντα κάπου εκεί κοντά σας και θα γελάει! Ελπίζω και εύχομαι να μην γελάει μαζί σας!