Υπάρχει ένας υπόγειος πόλεμος, ένα χάσμα γενεών, ως προς την ορθογραφία της λέξης αυγό ή αβγό. Το λεξικό του Μπαμπινιώτη, κάτι σαν την πλάκα του Μωυσή με τις δέκα εντολές της ορθογραφίας, θεωρεί ορθή την αναγραφή με βήτα και μαθαίνουμε για την εξέλιξη της λέξης αυτής από την αρχική λέξη ωόν της αρχαίας ελληνικής.

Στον αντίποδα βρίσκονται οι θιασώτες της γραφής με ύψιλον, οι οποίοι κραδαίνουν το λεξικό του Τριανταφυλλίδη, το οποίο ασπάζεται την ίδια προέλευση για τη λέξη, όμως θεωρεί ότι εξελικτικά και λόγω της τροποποίησης που υπέστη θα μπορούσε να δώσει και τον τύπο  αυγό.

Μεταπολεμικές γενεές επί γενεών το έμαθαν “αυγό”. Αυτή η ορθογραφία αμφισβητήθηκε σχετικά πρόσφατα.

Και τελικά δεν υπάρχει νικητής, μιας και οι γλωσσολόγοι λένε πως ουδείς τύπος είναι λανθασμένος.

Ίσως όμως σε μερικές δεκαετίες και καθώς η ορθογραφία κρύβει μια δυναμική μέσα της, η γραφή με ύψιλον να είναι τελείως περιθωριακή.

Όπως και να έχει το πράγμα, η ουσία είναι πως, είτε με βήτα είτε με ύψιλον, τα αυγά ή αβγά οφείλουν σήμερα Μεγάλη Πέμπτη, να είναι βαμμένα.

Κόκκινα, όχι με σχέδια ή άλλες τσαχπινιές.