Τσάμικο χορέψαμε τους Μαορί, που χόρεψαν Χάκα.

Τσάμικο λεβέντικο. Κανείς δεν έσκυβε, μόνο αν τον κρατούσε κάποιος με το μαντήλι και οι κοντοί Νεοζηλαμδοί περνούσαν από κάτω.

Παπανικολάου και Θανάσης έσυραν το χορό (γρήγορο συρτάκι) στην άμυνα, φοβεροί και τρομεροί, οι λοιποί κάπως μπλαζέ στα αμυντικά τους καθήκοντα.

Στην επίθεση ο Γιάννης βρήκε ρυθμό στο α΄δεκάλεπτο, πήρε πολύ την μπάλα στα χέρια του, ο Παπαπέτρου έδωσε τις λύσεις, ενώ για ακόμη έαν παιχνίδι ήταν καλός ο Πρίντεζης, ενώ ο Καλάθης με τρίποντο τελείωσε τη σεμνή τελετή.

Πάμε στην επόμενη φάση, όπου θα βρούμε ΗΠΑ και Τσεχία.

Και είναι κοινό μυστικό πως οι επιλογές, η δομή, τα ύψη και τα πρόσωπα της ομάδας έχουν ως στόχο να χτυπήσουμε τις ΗΠΑ.

Δύσκολο βέβαια, αλλά είναι και τελείως διαφορετικό το κίνητρο, όταν έχεις όλα τα μπασκετικά μάτια της υφηλίου πάνω σου.

Σαφώς και ο Γιάννης θα πρέπει να ηγηθεί, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι να υπερβούν εαυτούς.

Το φάντασμα της Σαϊτάμα πλανάται πάνω από την ομάδα των ΗΠΑ.

Κι αν έχασε ο Λεμπρόν, ο Καρμέλο και οι λοιποί το 2006 γιατί όχι και αυτοί;

Απαραίτητη προϋπόθεση και το ελληνικό προπονητικό τιμ να υπερβεί εαυτόν.

Αλλά το ματς με τις ΗΠΑ έχει εταοιμαστεί μεθοδικά και για μήνες, οπότε μπορούμε να τους κερδίοσουμε!