Η ζωή περνά και χάνεται, η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται, τραγουδούσε κάποτε η Λαίδη, στο σπάνιο, στο καθηλωτικό κομμάτι του Σπανουδάκη, στην καλύτερη στιγμή και των δύο στο πεντάγραμμο.

Για παράταιρη συνεργασία μιλούσαν τότε οι ξερόλες. Το αποτέλεσμα ήταν απλά  αριστούργημα.

Και προφητικό το λες: χθες αλλιώτικα σκεφτόμουνα, το αύριο ονειρευόμουνα.

Χριστούγεννα 2020: σήμερα όλα μοιάζουν Μετέωρα και το μέλλον κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει.

Για μια στιγμή, για μια οριακά ευτυχή κατάσταση, για μια φορά, όσα πέρασαν δε μείνανε, όσα έρχονται δε γίνανε.

Και η πανδημία θα περάσει και το καραβάνι θα συνεχίσει το δρόμο του.

Σίγουρα περισσότερο σοφό, με αστέρι ίσως να δείχνει το δρόμο, πριν χαθεί.

Μπορεί να μοιάζει και με εκείνο που είχαν πυξίδα ο Μελχιόρ, ο Γκασπάρ και ο Μπαλτάζαρ.

Που πίστεψαν στο αδιανόητο, στο μη ασφαλές, που είδαν ένα αύριο πολύ διαφορετικό, ένα μέλλον πολύ καλύτερο.

Που είδαν το μεγαλείο στην ταπεινότητα, το θείο σε ένα βρέφος, που πίστεψαν στο θαύμα της ενσάρκωσης του αληθινού Θεού.

Ευχές για καλά Χριστούγεννα, υγεία και να μη ξεχνάμε πως και ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει δρόμος, τον φτιάχνουμε.