Οι κινήσεις Πούτιν είναι για σεμινάριο, δεν μπορώ να πω το ίδιο τις κινήσεις Μπάιντεν, οι κινήσεις Μακρόν είναι ότι περισσότερο μπορούσε να κάνει και έχει ακόμη σημαντικό ρόλο να παίξει.

Ο Ζελένσκι έχει “τελειώσει”, άτολμος, ανεπαρκής, ελπίζω όχι καταστροφικός για την Ουκρανία. Ο πληροφοριακός πόλεμος είναι απίστευτος.

Στο Status Quo των συνόρων δεν ανατρέπεται τίποτε ακόμη..

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ γίνεται και χρησιμοποιούνται στην αλληλογραφία διάφορα μέσα.

Η Μόσχα έστειλε το μήνυμα της, που ήταν προαναγγελμένο εδώ και περίπου δύο εβδομάδες, η Ουάσιγκτον δεν είχε τα μέσα να το εμποδίσει εκτός αν ξεκινούσε διαπραγματεύσεις.

Φαίνεται ακόμη ότι γίνεται “μάχη” για την χάραξη της αμερικανικής πολιτικής.

Η ΕΕ έχει καταλάβει ότι αν δεν εκτονωθεί η αμερικανο-ρωσική κρίση, θα της μείνει ο “μουτζούρης”…

Με την αναγνώριση της ανεξαρτησίας (παλιά δοκιμασμένη συνταγή στην Γεωργία) δεν γίνεται προσάρτηση επομένως η πολιτική λύση είναι πάνω στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης.

Υπάρχει ένας παράγοντας που η Δύση μάλλον αγνοεί αλλά προφανώς η Μόσχα ξέρει καλά: η εσωτερική κατάσταση στην ουκρανική επικράτεια, και το τι μπορεί να προκύψει κάτω απ’ την συγκεκριμένη πίεση.

Η ομιλία του Πούτιν έγινε κυρίως για να ακουστεί από τους Ουκρανούς πολίτες – και ήταν εξαιρετικά εύστοχη. Εκτιμώ πως αυτό είναι ο βασικός παράγοντας που μπορεί να εμποδίσει την εντονότερη “δυτικοποίηση” του Κιέβου και όχι η ανεξαρτητοποίηση του Donbass.