(Αθλητική ραδιοφωνική εκπομπή. Το τηλεφωνικό κέντρο έχει πάρει φωτιά)

-Ναι! Έλα φίλε!

-Εγώ είμαι;

-Ναι φίλε! Έλα πάμε! Νυχτώσαμε…

-Ναι, Γειά σου Τόλη! Σούλης! Τι κάνεις;

-Καλά φίλε!. Σε ακούμε!

-Από Πετράλωνα είμαι Τόλη. Από τότε που είχε τη μεγάλη ομάδα. Το 70. Θυμάσαι; Με Αβγοκόβη, Στραβοκάνη, Αμπαλέα! Παιχταράδες Τόλη! Δε βγαίνουνε τέτοια ταλέντα σήμερα. Παίζαμε Κύπελλο με τον Ολυμπιακό με Δεληκάρη τότε! Μέσα ήμουνα! Στο Ρουφ. Μονότερμα στο πρώτο τέταρτο! Τέσσερα αράουτ είχαμε κερδίσει στο δεκάλεφτο. Μ’ ακούς Τόλη;

-Ναι φίλε. Έλα να συντομεύουμε.

-Να μιλάς καλύτερα σε μένα που βλέπω μπάλα από τότε που ο Βύζαντας Μεγάρων έπαιζε Α΄ Εθνική. Το λοιπόν. Ναι. Τέσσερα οφσάιντ έξω απ’ την περιοχή. Φάγαμε εφτά βέβαια μετά αλλά ήταν πουλημένο το τέρμα. Μπήκε στη ΔΕΗ μετά (Μικρή παύση) ….Αλλά και οι διαιτησίες χάλια. Καλύτερα τους δικούς μας που τους λέγαμε “ξέρω που μένεις” και θα το βρεις το Fiat λαμπόγυαλο φεύγοντας και σφυράγαν όπως πρέπει. Έξω τα ξένα κοράκια.

-Έλα φίλε, να κλείσουμε. Περιμένουν κι άλλοι στη γραμμή.

-Και κάτι ακόμα Τόλη. Τους φταίνε οι συνδέσμοι τώρα; Εγώ έχω φάει ξύλο για την ομάδα. Δεν μπορούν να μας το κάνουνε αυτό. Το γήπεδο δεν είναι εκκλησία Τόλη. Εμείς δεν κρατάμε τα εξαπτέρυγα. Δεν είναι για λουλούδες. Εμείς δεν είμαστε φιλάθλοι. Είμαστε οπαδοί. Να το ξέρουνε αυτό Τόλη.

-Ευχαριστούμε για την παρέμβαση, ρε μαγκίτη, καλό βράδυ.

– Μισό λεφτό ρε Τόλη, μισό. Το Αταλάντα-Ολυμπιακός είναι over από κούνια. Για δεν τα λέτε τε Τόλη, γιατί;;;

-Τουτ τουτ τουτ