Μετά από ημέρες εκατέρωθεν χτυπημάτων, μάλλον ήλθε η ώρα για αποκλιμάκωση. Τουλάχιστον αυτό λένε ή υπονοούν σοβαροί διεθνείς αναλυτές.

Παράλληλα με τον κανονικό πόλεμο όμως , διεξάγεται και ένας έντονος πόλεμος προπαγάνδας. Ήταν καίριο το χτύπημα για παράδειγμα στην ιρανική τηλεόραση. Από εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν, όσον αφορά τις σκέψεις των Ιρανών για την πορεία του πολέμου.

Απάντησε όμως το Ιράν με χτύπημα ισάξιου συμβολισμού και ισόποσης επικοινωνιακής αξίας και διαχείρισης: βαλλιστικοί πύραυλοι χτύπησαν κτήριο στρατηγικής σημασίας που στεγάζει και υπηρεσίες της Μοσσάντ, ενώ μένει να επιβεβαιωθεί αν οι Ιρανοί δένουν σε πυραύλους Ισραηλινούς κατασκόπους και τους στέλνουν πίσω.

Η Μοσσάντ απάντησε πως δεν ήταν κανείς στα γραφεία, είναι όλοι στο Ιράν, για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το κτύπημα.

Είναι επίσης προφανές, απάνθρωπο, αλλά και γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, πως οι ζωές των αμάχων έχουν ελάχιστη αξία στη Μέση Ανατολή. Τα εκατέρωθεν θύματα θα χρησιμοποιηθούν απλά ως επιχειρήματα στον πόλεμο προπαγάνδας.

Παράλληλα, τα νέα οπλικά συστήματα που δοκιμάζονται πρώτη φορά επί του πεδίου, οι αντοχές του Σιδηρού Θόλου, έχουν τη δική τους αξία για τους στρατιωτικούς αναλυτές. Εννοούμε τους κανονικούς, όχι τα ψώνια που κάνουν βίντεο, ή βγαίνουν στο χαζοκούτι για να μας αναλύσουν την κατάσταση.

Είναι επίσης δεδομένο πως οι ΗΠΑ θα εργαστούν για αποκλιμάκωση της κατάστασης. Το Ιράν φέρεται να έχει ζητήσει τη διαμεσολάβηση τους.

Ο πανίσχυρος Τραμπ που βαυκαλιζόταν πως θα τελείωνε τους πολέμους, βλέπει να ξεκινούν νέοι, τους οποίους είτε εγκρίνει, είτε δεν κάνει κάτι για να μη συμβούν. Μετά κρατά για τον εαυτό του το ρόλο του διαμεσολαβητή.

Τους άφησε σύξυλους στη σύνοδο των G7, διευκρινίζοντας πως η αποχώρηση του δεν αφορά την εκεχειρία Ιράν-Ισραήλ. Μπορεί να έχει να κάνει με τους τελικούς του ΝΒΑ, Οκλαχόμα-Ιντιάνα ας πούμε.

Η ουσία είναι πως αν η επίθεση έχει στόχο και την ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν, είμαστε μόνο στην αρχή…