Παραδοσιακά, οι πρώτες μέρες του έτους προσφέρονται για αναλύσεις και προβλέψεις.

Για εμάς και μετά από μια υπερδεκαετή οικονομική κρίση, στην οποία κούμπωσαν επάνω οι λοιπές (ενεργειακή, υγειονομική κτλ) κεντρικό ρόλο παίζει η οικονομία. Κάποτε μιλούσαμε κάθε χρονιά για κρίση και πάσης φύσης ελλείμματα, τώρα για ανάπτυξη και πλεονάσματα. Είναι όμως έτσι ευοίωνα τα πράγματα όπως παρουσιάζονται;

Τι αναμένουμε το 2026 σε πολύ αδρές γραμμές:

– Το ΑΕΠ αναμένεται να αυξηθεί κατά 2,2% έως 2,4%. Η ελληνική οικονομία προβλέπεται να αναπτύσσεται με ρυθμό σχεδόν διπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης.

– Πληθωρισμός: Προβλέπεται αποκλιμάκωση κάτω από το 2,5%.

– Όσον αφορά το δημόσιο χρέος: Η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω, πέφτοντας κάτω από το 140% 

– Οι Επενδύσεις αναμένονται σε υψηλά επίπεδα (πάνω από 17% του ΑΕΠ), τροφοδοτούμενες κυρίως από το Ταμείο Ανάκαμψης, του οποίου η επιλεξιμότητα λήγει εντός του 2026, ενώ ζητούμενο αποτελεί η σταθερή ροή άμεσων ξένων επενδύσεων.

Πάμε να τα δούμε ένα ένα. Η αύξηση του ΑΕΠ είναι σημαντική, φτάνει να μην εξαρτάται μόνο από τον Τουρισμό και τα συγχρηματοδοτούμενα Προγράμματα.

Αν μιλήσουμε για περιφερειακή διάσταση της ανάπτυξης, θα ανακαλύψουμε για ακόμη μια φορά, έναν απίστευτο υδροκεφαλισμό.

Ποιο είναι το ΑΕΠ της Αττικής και ποιο της υπόλοιπης χώρας;

Σύμφωνα με ανάλυση του ΙΟΒΕ, το μισό ΑΕΠ της Ελλάδας συγκεντρώνεται στην Αττική, που μαζί με την Κεντρική Μακεδονία παράγουν το 62,5% του εθνικού εισοδήματος!

Εγκατάλειψη της υπαίθρου (για το λόγο αυτό πολλοί συντάσσονται με τους αγρότες) και ανισόρροπη ανάπτυξη. Αυτή φουντώνει τη στεγαστική κρίση (μαζί με AirBnB και κατασχεμένα διαμερίσματα). Τα προγράμματα για τη μείωση της έως τώρα απέτυχαν οικτρά.

Συγκράτηση και αποκλιμάκωση του πληθωρισμού: παρότι γίνονται προσπάθειες, τα λαϊκά εισοδήματα πλήττονται άμεσα και λογικά δεν φτάνει η νέα αύξηση του κατώτατου μισθούαπό τον Απρίλιο του 2026, με στόχο το ποσό να φτάσει τα 915–920 ευρώ (με τελικό στόχο τα 950 ευρώ το 2027).

Τα αληθινά θετικά νέα είναι οι προβλέψεις για υποχώρηση της ανεργίας κάτω από 8,5% και κυρίως το γεγονός πως ο προϋπολογισμός του 2026 περιλαμβάνει μειώσεις στους συντελεστές φόρου εισοδήματος, αλλά και στον φόρο ακίνητης περιουσίας (ΕΝΦΙΑ).

Η ανάπτυξη τους αφορά όλους όταν διαχέεται στον κοινωνικό ιστό. Η μείωση της ανεργίας είναι σημαντική, το ζήτημα όμως είναι να αυξηθούν σοβαρά οι μισθοί. Μια αναπροσαρμογή του κατώτατου στα 1000 ευρώ για το 2027 είναι κάτι εφικτό.

Το θέμα δεν είναι αν βλέπουμε μισοάδειο ή μισογεμάτο το ποτήρι. Το θέμα είναι να παρθούν γενναία μέτρα για την αναζωογόνηση όχι μόνο της υπαίθρου, αλλά και των πολλών μικρών πόλεων της επικράτειας: να δοθούν κίνητρα εγκατάλειψης της Αττικής από οικονομικά ενεργό πληθυσμό.

Αυτό είναι το κλειδί για να μετριαστεί και η στεγαστική κρίση, να γίνει πιο λειτουργική η Αττική (δρόμοι και γενικότερα υποδομές πέρα από τα όρια τους) έρχεται και το πρόβλημα του νερού, για τη λύση του οποίου θα δοθούν δεκάδες δις, χωρίς να είναι απαραίτητο/

Το ζήτημα είναι πως αυτός ο σχεδιασμός είναι μακροπρόθεσμος και άρα ξεπερνά τις πολιτικές θητείες και τους εκλογικούς κύκλους.

Για το λόγο αυτό είναι αντιδημοφιλής στα κομματικά επιτελεία και σε όσους σχεδιάζουν πολιτικές για το μέλλον.

Οπότε θα το ρίξουμε στην επικοινωνιακή διαχείριση: θα πανηγυρίζουμε για τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού και το ρυθμό ανάπτυξης χάνοντας τη μεγάλη εικόνα, ξεχνώντας τη ρίζα του προβλήματος.

Κι όταν πάμε στην επιβράδυνση, όταν θα πάμε στην ύφεση, το 2027 είναι το πιο πιθανό, θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε.