Μετά το χτύπημα “με τη βούλα” ISIS στο έδαφος της Γερμανίας, μέσω ανάληψης ευθύνης επίθεσης ήλθε το χτύπημα στην εκκλησία στη Γαλλία να δείξει πόσο λάθος πολιτικές έχουν ακολουθήσει οι δυτικές κοινωνίες.

Το κακό με την “πολιτική ορθότητα” είναι ότι προσκρούει στην αδυσώπητη πραγματικότητα. Κι αν το πρώτο περιστατικό χαρακτηρίστηκε “αμόκ” ενός ψυχικά διαταραγμένου εφήβου (προετοιμαζόταν ένα χρόνο όμως), το δεύτερο “έγκλημα πάθους”, ο τρίτος που ηταν ζωσμένος με εκρηκτικά δεν ήθελε να αφήσει κανένα ερωτηματικό.

Όσο κι αν θέλουν οι δυτικές κοινωνίες να το ξορκίσουν, η τρομοκρατία είναι εδώ, έχει αφετηρία την ένοπλη δράση στη Μέση Ανατολή, έχει φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, σκοπό και περιεχόμενο.

Οι μεταπολεμικές δυτικές κοινωνίες έμαθαν να έχουν ως αυτονόητη και δεδομένη την ασφάλεια. Όχι πια.

Ζουν τις δικές τους μικρές “11 Σεπτεμβρίου’ με ένα ρυθμό καταιγιστικό, με μία συνέπεια δημοφιλούς εβδομαδιαίου τηλεοτπικού σίριαλ.

Το όλο ζήτημα απαιτεί μία συνολική θεώρηση και αντιμετώπιση. Τα γεγονόταν δείχνουν ότι απλά η αύξηση των μέτρων ασφαλείας σε εθνικό επίπεδο δεν αποδίδουν. Δεν αποτρέπουν τις τρομοκρατικές ενέργειες. Ενδεχομένως να περιορίζουν τα θύματα, αλλά οο φόβος έχει φωλιάσει σε κάθε δυτική κοινωνία, οι οποίες στο σύνολο τουςμοιάζουν ανοχύρωτες πόλεις.

Η αφαίρεση της ασφάλειας από τους πολίτες χτυπά το πιο δομικό στοιχείο του κλασικού φιλελευθερισμού της Δύσης. Το άτομο εκχωρεί ένα μέρος από την απεριόριστη ατομική του ελευθερία, προκειμένου η οργανωμένη πολιτεία να τους παρέχει την εγγύηση της ασφάλειας, να τους παρέχει τα δικαιώματα ζωής, τιμής και ιδιοκτησίας.

Ας μην ωραιοποιούμε καταστάσεις.Οι διαρκείς τρομοκρατικές επιθέσεις τορπιλίζουν τα θεμέλια των Δυτικών κοινωνιών. Οι οποίες σε μεγάλο μέρος τους εξακολουθούν να μην αποδέχονται το πρόβλημα και να το τοποθετούν σε δράσεις ακραίων κύκλων.

Οπότε δεν υπάρχει καν ζήτημα επίλυσης πριν την πλήρη αποδοχή.