Apex ή όταν το σενάριο μπάζει από παντού νερά. Καμία αληθοφάνεια, όσο καγιάκ και αν κάνει κανείς σε μια τόσο ρηχή πλοκή, υπάρχουν προβλήματα.

Θα μπορούσε να γίνει ένα αστυνομικό θρίλερ περιωπής, αν δεν υπήρχε η προφανής στόχευση για να δοθεί το απόλυτο βάρος στο δίπολο κυνηγού – θηράματος.

Η Σαρλίζ Θερόν είναι πειστική ως ένα βαθμό, χάνει λίγο όταν ανεβαίνει κάθετα βράχια, κολυμπά σα δελφίνι, ελίσσεται σαν πούμα και ορμά σα λιονταρίνα.

Στις ακραίες συνθήκες στα extreme sports αλλά και στη ζωή η επιλογή είναι πάντα μία: η επιβίωση.

Ο Taron Egerton ως κακός δεν πείθει. Η επιλογή του Egerton στο ρόλο του ψυχασθενή, φρενοβλαβή για τα σίδερα και τα φάρμακα Μπεν, γίνεται θεατρική σε ένα βαθμό, χάνει σε εσωτερικότητα, την οποία παραδόξως έχει η Σαρλίζ Θερόν.

Σκηνοθεσία και φωτογραφία είναι τα πολύ δυνατά σημεία της ταινίας. Από τα επιβλητικά βουνά της Νορβηγίας ως την αδάμαστη φύση της Αυστραλίας, οι εικόνες είναι καθηλωτικές.

Το αν αξίζει να το δεις σηκώνει κουβέντα: προφανώς δεν είναι αριστούργημα, μοιάζει μια ταινία κομμένη και ραμμένη να περάσει τη βάση των χρηστών του Νέτφλιξ και να μην κλαις πάνω στα 90 λεπτά που έχασες βλέποντας την.

Εντάξει και να σου περάσει αυτό από το μυαλό, έχεις απολαύσει τη Θερόν, δεν είναι και λίγο!

Η άποψη μας είναι πως τέτοιες ιστορίες πρέπει να πατάνε σε στιβαρά σενάρια με καλά δουλεμένους χαρακτήρες, όχι μόνο των πρωταγωνιστών αλλά και των δεύτερων ρόλων.

Στείλτε μας την άποψη σας για το Apex, σχόλια ή υποδείξεις για κάποια άλλη ταινία ή σειρά για την οποία θα ήθελες να γράψουμε στο emo.feedback@gmail.com