“Στην ταραγμένη μου ψυχή θα είσαι πάντα εκκρεμότητα”, τραγουδούσε ο Γιώργος, παραληρούσε το πλήθος.

Ο Μαζωνάκης αγαπήθηκε παράφορα από τον κόσμο. Σε όποια διένεξη είχε με οποιονδήποτε ο κόσμος ήταν με τον Γιώργο. Από ένστικτο και μόνο.

“Όσο ζω Μαζώ”, του έλεγαν και τρελαινόταν.

Δημοφιλής όσο λίγοι, αυτοκαταστροφικός όπως πολλοί άλλοι, ως τραγουδιστής ήταν μοναδικός. Δεν τον μπέρδευες με κανέναν άλλο. Στο ραδιόφωνο, στο μπαρ, οπουδήποτε.

Κι αν τον είχες ακούσει ζωντανά, καταλάβαινες όταν έπιανε τα παλιά λαϊκά, τι φωνάρα ήταν. Τι σπάνια χροιά είχε.

Τέσσερις πήγε, ώρες μικρές, αυλαία.