Στην πολιτική υπάρχουν οι συμμαχίες της στιγμής και υπάρχουν οι σχέσεις ζωής. Οι πρώτες αλλάζουν με τις εποχές. Οι δεύτερες αντέχουν στον χρόνο, στις ήττες, στις δικαιώσεις και στις σιωπές.

Υπάρχουν άνθρωποι που πίστεψαν στον Αντώνη Σαμαρά από τα πρώτα του βήματα, ήδη από το 1977. Άνθρωποι που, όταν ήρθαν οι μεγάλες δοκιμασίες 1993, δεν λογάριασαν το πολιτικό κόστος. Τον ακολούθησαν γιατί πίστευαν στις ίδιες αρχές, στην ίδια αντίληψη για την πατρίδα, στην ίδια πολιτική ηθική.

Αργότερα, όταν η διαδρομή τον οδήγησε στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας 2009, ένιωσαν ότι δικαιώθηκε ένας αγώνας δεκαετιών. Και όταν ανέλαβε να κυβερνήσει τη χώρα στη δυσκολότερη περίοδο της μεταπολίτευσης, στάθηκαν και πάλι δίπλα του. Όπως ήταν πάντα. Στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα.

Τους ένωνε κάτι πολύ βαθύ, η πίστη ότι οι ιδέες δεν αλλάζουν ανάλογα με τους συσχετισμούς και ότι η συνέπεια είναι η μεγαλύτερη πολιτική αρετή.

Γι’ αυτό και όσοι πορεύτηκαν όλα αυτά τα 33 χρόνια δίπλα στον Αντώνη Σαμαρά , δεν αισθάνονται απλώς υποστηρικτές του. Αισθάνονται μέρος μιας κοινής διαδρομής. Μιας πορείας που γράφτηκε με θυσίες, επιμονή και υπομονή.

Υπάρχουν δεσμοί που δεν περιγράφονται με οργανωτικούς όρους. Δεν είναι «μηχανισμοί», ούτε «ομάδες», ούτε «πυρήνες». Είναι άνθρωποι που χτυπούν στον ίδιο ρυθμό. Που συγκινούνται από τις ίδιες αξίες. Που βλέπουν την πατρίδα με το ίδιο βλέμμα.

Είναι ο κοινός παλμός μιας διαδρομής.

Είναι οι άνθρωποι που δεν χρειάζονται εξηγήσεις, γιατί έχουν ζήσει όλα τα κεφάλαιά της. Που καταλαβαίνουν ακόμη και τη σιωπή. Άνθρωποι που έζησαν μαζι του την «πολιτική μοναξιά» οπως ο ίδιος είπε. Που δεν απομακρύνθηκαν όταν οι περισσότεροι έφευγαν και δεν εμφανίστηκαν όταν οι συνθήκες έγιναν ευνοϊκές.

Ίσως αυτό να είναι τελικά η μεγαλύτερη δύναμη ενός πολιτικού. Όχι οι περιστασιακοί χειροκροτητές, αλλά εκείνοι που πορεύονται μαζί του επί δεκαετίες. Εκείνοι που αποτελούν τη συλλογική του μνήμη, τη συνείδηση της διαδρομής του και τον κοινό χτύπο της καρδιάς μιας ολόκληρης πολιτικής οικογένειας.

Γιατί οι πραγματικές σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στην εξουσία. Χτίζονται πάνω στην πίστη. Και αυτή η πίστη δεν μετριέται με χρόνια. Μετριέται με κοινή πορεία.

Και αν η ιστορία ζητήσει ξανά ανθρώπους που δεν υπολογίζουν το προσωπικό κόστος αλλά το χρέος απέναντι στις ιδέες τους, εκείνοι που δεν έφυγαν ποτέ θα είναι και πάλι παρόντες.

Όχι γιατί αναζητούν έναν νέο πολιτικό σταθμό. Οχι. Αλλά γιατί δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ίδια διαδρομή.

Για όσους πορεύτηκαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια, η πίστη δεν ήταν ποτέ συγκυριακή. Ήταν επιλογή ζωής. Και οι επιλογές ζωής δεν αλλάζουν με τον χρόνο, απλώς περιμένουν τη στιγμή που η ιστορία θα τις καλέσει ξανά.

Εαρινός