Περισσότερο σχολιάστηκε ο Λάκης Λαζόπουλος που υπέδειξε τον Αντώνη Σαμαρά ως εναλλακτική λύση (“ξέρει να κυβερνά”) χωρίς να του πλέξει το εγκώμιο, παρά όσα σημαντικά είπε ο πρώην Πρωθυπουργός από την Καλαμάτα.

Έφερε και παραδείγματα άμεσης παρέμβασης: στον ΦΠΑ. στην εστίαση, στις τιμές της αμόλυβδης.

Αναδεικνύεται έτσι μια μεγάλη, μια ουσιαστική, μια δομική διαφορά Σαμαρά και της Κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Είναι η ίδια διαχωριστική γραμμή που είχε θέσει ξεκάθαρα και ο αείμνηστος Μιλτιάδης Έβερτ έναντι του πατρός Μητσοτάκη: κοινωνικός φιλελευθερισμός εναντίον νεοφιλελευθερισμού.

Να το πούμε λιανά, η νεοφιλελεύθερη λογική λέει πως οι αγορές αυτορυθμίζονται, η όποια κρατική παρέμβαση είναι εξ ορισμού άστοχη, γιατί δεν κατανοεί τους μηχανισμούς της αγοράς.

Έχουμε και λέμε: ρεύμα και τηλέφωνο, ρίξτε μια ματιά στους λογαριασμούς για να καταλάβετε τι σημαίνει στην πράξη αυτορρύθμιση.

Η κεϋνσιανή λογική της κρατικής παρέμβασης είναι όχι μόνο δικαιότερη, αλλά είναι η βάση των ελεύθερων, δυτικών οικονομιών από το κραχ του 1929 και μετά.

Η κρατική παρέμβαση δεν ευνοεί μόνο τους ασθενέστερους, είναι ο θεμέλιος λίθος των ίσων ευκαιριών και της κοινωνικής κινητικότητας.

Όσο αναρωτιούνται πότε θα κάνει το κόμμα του ο Σαμαράς, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός που προτάσσει και προβάλλει γυρίζει την παράταξη στις καραμανλικές, εργοστασιακές της ρυθμίσεις.

Και μην κάνετε λάθος: μαζί και η κριτική για την εξωτερική πολιτική.

Όλος ο καβγάς που οδήγησε στη διαγραφή του πρώην Πρωθυπουργού ξεκίνησε με τη σφοδρή κριτική στον ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη.

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις με το αγεωγράφητο και παράνομο με όρους Δικαίου της Θάλασσας Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, ποιος μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά, πως το άδικο ήταν στην πλευρά του Σαμαρά;