Ο Γιάννης έφτασε στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας και όλος ο κόσμος του NBA υποκλίνεται μπροστά του.

Δεν είναι εδώ και καιρό ένας φέρελπις νέος παίκτης. Είναι σταρ, είναι ηγέτης, είναι σημείο αναφοράς, είναι πρώτη μούρη μαζί με τον μούσια, τον φρύδια, τον Κάρι, τον Λέονταρντ, τον Ντουράντ και ασφαλώς τον βασιλιά Λεμπρόν.

Ο Καρμέλο Άντονι που τον τρολάριζε άγρια στα δύο πρώτα του χρόνια είναι στα μπασκετικά αζήτητα και ο Γιάννης σε σημείο που ο Μέλο δεν έφτασε ποτέ…

Τι θα συνέβαινε όμως αν έμενε στον μαγικό κόσμο του ελληνικού μπάσκετ;

Υποθετική η ερώτηση αλλά μπορούμε βάσιμα να υποστηρίξουμε πως:

– Μέχρι τα 24 θα ήταν ταλέντο. Θα βασανιζόταν να βρει θέση και ρόλο στην όποια ομάδα πήγαινε. Κανείς δεν πήρε ρόλο πρωταγωνιστή στα 19-20 στην Ελλάδα. Κανείς δεν έχτισε ομάδα στηριζόμενη σε ένα πιτσιρικά. Είμεθα προηγμένη χώρα μπασκετικά.

-Θεωρητικά θα έπαιρνε μεταγραφή σε έναν από τους δύο αιωνίους. Όπου κι αν ήταν θα τον μάθαιναν πρώτα να κάνει σκριν να σουτάρουν οι περιφερειακοί χρυσοπληρωμένοι Έλληνες και ξένοι παικταράδες και στην άμυνα να παίζει και για αυτούς: χαμάλης πολυτελείας!

-Με ύψος 2.11 θα έπαιζε πεντάρι. Αλλά χωρίς όγκο θα του πήγαινε το “4”. Δεν έχει καλό περιφερειακό σουτ και είναι πολύ ψηλός για τριάρι. Οι ειδήμονες της εξέδρας θα έβγαζαν απόφαση: καλός παίκτης, αλλά δεν έχει θέση!

-Κανείς διαιτητής δεν θα του συγχωρούσε το βηματάκι στην αρχή κάθε προσπάθειας και ειδικά στις μπούκες. Σε κάθε ματς θα χρεωνόταν 4-5 φορές βήματα.

-Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, θα βρισκόταν πάντα στο επίκεντρο της κουβέντας για την ελληνικότητά του. Μπορεί και να του έβαζαν στο ημίχρονο κάθε αγώνα, διαγώνισμα άγνωστο κείμενο στα αρχαία ελληνικά.

-Θα έψαχνε ίσως μια φυγή για την Ισπανία- προθάλαμο του ΝΒΑ, αφού οι ομάδες θα τον είχαν πάντα στα υπόψη.

Βασικά όμως θα είχε άμεση ή έμμεση εμπλοκή σε όλη την ομορφιά του ελληνικού μπάσκετ: παράγκες και διαιτησίες και τα ρέστα. Ειδικά τώρα που τα ευρωπαϊκά μεγαλεία πέρασαν η γκρίνια και η μιζέρια πολλαπλασιάστηκαν.

Αν έμενε στην Ελλάδα χθες μπορεί να έχανε 20-0 άνευ αγώνος και θα ονειρευόταν πως αν έπαιζε δίπλα στον Μίροτιτς, τον Μίντλετον, τον Μπλέντσο, τον Λόπεζ, οι Μπακς μπορεί και να πέρναγαν το τεράστιο εμπόδιο των Σέλτικς, που με Ίρβινγκ, Χόρφορντ, Τέιτουμ μοιάζουν ασυναγώνιστοι…

Θα ήταν ένα “ελάφι” μακριά από το Μιλγουόκι. Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε για να παίζει μπάσκετ εντός αγωνιστικού χώρο, στη χώρα που τα περισσότερα κρίνονται εκτός…