Τα άτομα που εμφανίζουν διαταραχές πρόσληψης τροφής, όπως στην Ψυχογενής Ανορεξία και Βουλιμία, αλλά και στην Αδηφαγική διαταραχή (συναισθηματική υπερφαγία) εμφανίζουν συγκεκριμένες πεποιθήσεις που οδηγούν σε έναν διαστρεβλωμένο τρόπο σκέψης και κατά συνέπεια σε «προβληματική συμπεριφορά» απέναντι στο φαγητό. Η έλλειψη διεκδίκησης είναι μία μαθημένη συμπεριφορά που εμποδίζει το άτομο να εκφράσει τις επιθυμίες και τα συναισθήματά του. Λόγω του άγχους, καταφεύγει στο φαγητό για να διαχειριστεί τις ενοχές που ενεργοποιούνται από την έλλειψη ελέγχου αλλά και την αδυναμία ορίων στους άλλους. Μέσω της στέρησης φαγητού, της εξαντλητικής άσκησης και άλλων αντισταθμιστικών μεθόδων το άτομο θέτει «πρέπει» και κανόνες στον εαυτό του.

Η Γνωστική Συμπεριφορική θεραπεία είναι μίας βραχείας διάρκειας παρέμβαση, που βοηθά το άτομο να αναγνωρίζει τα «θέλω» του, αναπτύσσοντας παράλληλα δεξιότητες για την ενίσχυση της διεκδίκησης, της αυτοπεποίθησης, καθώς και της εκλογίκευσης. Μειώνεται επιπρόσθετα και το συναίσθημα του θυμού απέναντι στον εαυτό, ο οποίος έχει παραμεληθεί προκειμένου να ικανοποιηθούν οι σημαντικοί «άλλοι». Η αρνητική εικόνα και η έντονη ενασχόληση με το σχήμα και το βάρος δεν είναι το μοναδικό σύμπτωμα στις διαταραχές πρόσληψης τροφής. Η πεποίθηση που έχει αναπτυχθεί από την παιδική ηλικία είναι ότι «πρέπει» να υπάρχει έλεγχος, αξία και ικανότητα προκειμένου να μην συγκρίνεται ή επικρίνεται από τους άλλους. Έτσι αναπτύσσεται η τελειοθηρία με διαρκή συναισθήματα απογοήτευσης, θυμού και θλίψης όταν κάτι δεν πάει με τον άκαμπτο ή απόλυτο τρόπο που κυριαρχεί στο μυαλό του.

Οι τεχνικές παρέμβασης περιλαμβάνουν: την εκμάθηση ήρεμων τρόπων έκφρασης αναγκών και επιθυμιών, την νοερή απεικόνιση φανταστικών ρόλων και τις πιθανές δυσκολίες που αυτοί επιφέρουν, τις εναλλακτικές και ρεαλιστικές εξηγήσεις χωρίς αυτοκριτική ή αυτομομφή,  διαχωρίζοντας παράλληλα τα υψηλά στάνταρ που ενδέχεται να υιοθετήθηκαν λόγω του απαιτητικού περιβάλλοντος.