Ελλάδα, Ταϊβάν, Μογγολία παρουσιάζουν μία διαρκή πτώση στις τιμές των ακινήτων. Το “κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας”, παραδοσιακό ελληνικό όνειρο, γίνεται μια επένδυση πλήρως απαξιωμένη και κυρίως “αισχρά” φορολογημένη.

Κι όλα αυτά πριν τον νέο ΕΝΦΙΑ, που θα είναι τσιμπημένος σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά το χειρότερο είναι ότι αποτελεί πλέον έναν μόνιμο φόρο, τουλάχιστον έως το 2031.

Με όρους οικονομικής ανάπτυξης, η κρίση στην αγορά ακινήτων θα συνεχιστεί όπως δείχνουν τα στοιχεία. Η ελάχιστη ζήτηση οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση την οικοδομή, παραδοσιακή “ατμομηχανή” της ελληνικής οικονομίας.

Αν πάμε ακόμη ένα βήμα παραπέρα το συλλογισμό, ο τερματισμός της ύφεσης δεν θα σημάνει και την άρση των συνεπειών της για τη μεγάλη μάζα των πολιτών.

Η “επιστροφή στην ανάπτυξη” είναι μάλλον ακόμη ένας αστικός μύθος για να συντηρηθεί κάποια ελπίδα μέσα στην παρατεταμένη κρίση.

Το ζητούμενο είναι η “επιστροφή στην ευημερία” για το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών στρωμάτων, κάτι που αυτή τη στγιμή τουλάχιστον, ούτε κατά διάνοια δεν φαίνεται στον ορίζοντα.