Συνέδριο. Συγκεντρωθήκαμε  χωρίς γραβάτες, και δίχως αιδώ. Υποσχέσεις πηγαίνουν και έρχονται. Ή μάλλον μόνο έρχονται. Τα έχουμε κάνει όλα καταπληκτικά.

Παιδιά να μαζευτούμε  να μη χάσουμε τις καρέκλες. Καραδοκεί το «παλιό» ενώ εμείς είμαστε τόσο νέοι, φρέσκοι και καινούριοι.  Του «κουτιού» (και της TV εννοούμενης).

Κλείνoυμε τα κανάλια, όσα δεν πήραν άδεια, βιαστικά και άτσαλα. Το παίρνουμε πίσω. Κάτι άλλο θα σκεφτούμε εντωμεταξύ. Ο χρόνος πιέζει. Μαζί και οι  υπερθεματιστές.

Δοκιμάζουμε  γραβάτες. Ιταλικές, πλεκτές, σατέν. Μπα άστο. Συνεχίζουμε τον αγώνα με μαντήλι και τσάκιση στο παντελόνι. Ανασχηματισμός, 4^ο μνημόνιο, γαλαξιακό νόμισμα. Στη μια όψη μια γραβάτα και στην άλλη το σύμβολο του ανεκπλήρωτου.

Και μετά ταξίδι με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος. Επαφές, διεθνή φόρα, αλλαγή των συσχετισμών και διευθέτηση του χρέους θα ζητάμε, πάντα θα το αρνούνται .

Διαρκώς δε θα μας ευνοεί η συγκυρία, συνέχεια θα συμβιβαζόμαστε σηκώνοντας στο εσωτερικό την παντιέρα της αντίστασης. Μέχρι να σταματήσει να “πουλάει”.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε.  Πάντως άλλο φοράω γραβάτα, άλλο είμαι γραβατωμένος,

Ωραία μέρα έχει. Πιείτε κανένα τσιπουράκι.

Γιώργος Μολύβης