Οργή Τσίπρα κατά Τόσκα, διοχετεύεται στον Τύπο.

Η Κυβέρνηση βιώνει την αμήχανη στιγμή που χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς καταστολής απέναντι σε εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους.

Είναι επίσης η στιγμή που τα βάζει με το υποσυνείδητό της, το παρελθόν και το μέλλον της. Η μαχητική διεκδίκηση προσκρούει στην κυβερνησιμότητα, η πραγματικότητα στηνπολιτική αφέλεια, οι πολιικές επιλογές πάνω στις συνέπειές τους,

Μπορεί πράγματι ο Πρωθυπουργός -για να μην τον αδικούμε εκ προοιμίου- να τα “πήρε στο κρανίο” με τον Τόσκα, όμως αυτό δε λέει πολλά. Για την ακρίβεια, δε λέει τίποτα. Πρώτον διότι αυτός επιλέγει το Υπουργικό και τους συνεργάτες του και κυρίως διότι ο εκάστοτε Πρωθυπουργος φέρει την (πολιτική) ευθύνη για όλα.

Θέλουμε έστω για μια φορά να έχουμε ένα Πρωθυπουργό, που θα φταίει για όλους και για το καθετί.

Αυτός θα κυβερνά τη χώρα, αυτός θα έχει την ευθύνη για τα πάντα, αυτός θα χρεώνεται τα στραβά, αυτός θα πιστώνεται τα καλά.

Η αιώνια δικαιολογία των “κακών συνεργατών”πρέπει να πάψει να ακούγεται στο δημόσιο διαλογο. Διότι είναι μόνο δικαιολογία και συν τοις άλλοις υπάρχουν και περιπτώσεις που διάφοροι χρεώθηκαν ευθύνες που δεν τους αναλογούσαν…

Ο Πρωθυπουργός κυβερνά, οφείλει να είναι Κυβερνήτης περισσότερο, παρά πρώτος εκ των Υπουργών.

Διότι αν δεν έχει ευθύνη,τότε εχει εκχωρήσει εξουσίες σε άλλα πρόσωπα, συστήματα ή καταστάσεις…