Μουσείο Μπελογιάννη λοιπόν. Αλλά ποιος ήταν ο τραγικός ρόλος του Νίκου Μπελογιάννη και κυρίως ποιος ήταν ο “σκηνοθέτης και σεναριογράφος”

«Άλμπατρος” έλεγε τον Μπελογιάννη ο Ζαχαριάδης. “Όπως το άλμπατρος είναι το πουλί που πετάει μέσα στην καταιγίδα, έτσι κι ο Μπελογιάννης ανοίγει τα φτερά του μέσα σ΄ όλες τις καταιγίδες” έλεγε ο Ζαχαριάδης. Ο Νίκος το θεωρούσε αυτό μεγάλο έπαινο και έτσι το θεώρησα κι εγώ όταν μου το είπε. Έπρεπε να περάσω από πολλούς κύκλους της κολάσεως για να δω την ωμή αλήθεια. Ένα τέτοιο πουλί της καταιγίδας χρειαζόταν ο αρχηγός, ένα πουλί που θα ριχνόταν μέσα στην καταιγίδα και θα έπεφτε κεραυνοβολημένο για τη δόξα του κόμματος, που είχε ακολουθήσει τυφλά τον αρχηγό του στα λάθη του για τη δόξα του ίδιου του αρχηγού».

Με τα λόγια αυτά καταλήγει ένα από τα κείμενα της «πολιτικής διαθήκης» που άφησε η Έλλη Παππά, σύντροφος στη ζωή και στον αγώνα μιας ηρωικής μορφής του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, του Νίκου Μπελογιάννη, που εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952.

Ψιλά γράμματα όλα αυτά για ιστοριοδίφες θα πείτε.

Το παν είναι η διαχείριση των συμβόλων.

Και ο Νίκος Μπελογιάννης θα χρησιμοποιηθεί ακόμη μια φορά.

Στο πεδίο της περίφημης πολιτικής σκοπιμότητας.

“Για τη δόξα του αρχηγού” πάντα.