Αναλύσεις επί αναλύσεων για το “πείραμα Μακρόν” στο διεθνή και εγχώριο Τύπο. Πολλές επισημάνσεις ουσιαστικές, άλλες λογικές, άλλες εξόχως επιφανειακές.

Ο βασικός λόγος του θριάμβου Μακρόν ήταν ότι έκανε δικό του κόμμα, δεν μπήκε κάτω από τη ταμπέλα του υπάρχοντος και εξαιρετικά φθαρμένου σοσιαλιστικού κόμματος.

Πήρε συνολικά την ευθύνη, πήρε ένα τεράστιο feedback από τον κόσμο με δομημένες συνεντεύξεις και έφτιαξε ένα Πρόγραμμα με αρχή, μέση και τέλος.

Αφήνοντας έξω από το δεύτερο γύρο τον –κατηγορούμενο για σκάνδαλα- Φιγιόν είχε ουσιαστικά φτάσει στην πηγή.

Ο αστικός κόσμος (πολιτικά) θα πήγαινε μαζί του. Οι μικροαστοί οικονομικά πήγαν περίπου μαζικά με τον Μακρόν.

Οι αριστεροί δεν ακολούθησαν τον Μελανσόν στα δικά του παίγνια.

Ο δεύτερος παράγοντας ήταν ότι στο δεύτερο γύρο η ψήφος έγινε και ταξική. Οι εργάτες πήγαν με τη Λεπέν (λογικό καθώς είναι απείρως πιο ευάλωτοι στις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης) ενώ οι υπάλληλοι με τον Μακρόν.

Ένα φρέσκο πρόσωπο ήταν αναμενόμενο να γεννήσει ελπίδα. Τουλάχιστον σε αυτούς που ακόμη την επιζητούν. Αν αυτή ευοδωθεί είναι άλλο ζήτημα.

Τα πανίσχυρα γαλλικά συνδικάτα ετοιμάζονται να του δείξουν τα δόντια τους.

Το προεκλογικό πάρτι τελείωσε. Τώρα ο Μακρόν πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί και να κυβερνήσει.