Η κυβερνητική κρίση μοιάζει να είναι πιο σικέ κι από αγώνα Wrestling.

Πιο κάλπικη από τη λίρα που ο Φωτόπουλος πλήρωσε την εκδιδόμενη Σπεράντζα Βρανά στην ομώνυμη ταινία.

Πιο ελπιδοφόρα από το νερό του Καματερού.

Πιο αληθοφανής από τα φράγκα του Αρτέμη.

Είναι όμως μια τίμια μοιρασιά μετάξύ των εταίρων: ο ένας τους άπιστους και δύσπιστους, ο άλλος τους πιστούς.

Ο μεγάλος εταίρος είναι επιφορτισμένος  επιπροσθέτως στο να εκφράσει και τα υπόλοιπα δόγματα.

Δεν παύει όμως να αποτελεί μια ένδειξη πως πάμε σιγά σιγά προς την εκλογική χρονιά του 2018, οπότε και η πολιτική πελατεία πρέπει να βρει εκφραστές.

Ο κομματικός πατριωτισμός μιμητές.

Η Ορθοδοξία αυτόκλητους προστάτες.

Ο διεθνισμός ακλόνητους υποστηρικτές. Και ο εκσυγχρονισμός όψιμους παραστάτες.

Και προσδοκούν αντιδράσεις από υποψιασμένους και ανυποψίαστους. Από  τους  ταγούς  του Συντάγματος.

Τα καλύτερα και πιο δημοφιλή κόλπα είναι τα πιο παλιά, τα πιο δοκιμασμένα.

Καλή Παναγιά σύντροφοι!