Μαφιόζικο χτύπημα στην καρδιά της Αθήνας. Εν ψυχρώ δολοφονία.

Μόλις πριν λίγες μέρες γράψαμε για το  τσουνάμι δολοφονικής βίας που σαρώνει τη χώρα, το οποί δυστυχώς γιγαντώνεται.

Μόνο εικασίες για τα κίνητρα των δραστών μπορούν να γίνουν αυτή τη στιγμή. Κάθε φήμη είναι ανυπόστατη και αντανακλά μόνο σύνδρομα.

Η ανθρώπινη ζωή έχει πολύ μικρή αξία στην Ελλάδα του 2017.

Εξίσου σοβαρότατο είναι ότι έχει χαθεί και η έννοια του σεβασμού στους νεκρούς.

Η αθάνατη καφενειακή κενότητα απεφάνθη με πολλά στόματα χωρίς ντροπή: “Δικηγόρος ήταν, ποιος ξέρει που ήταν μπλεγμένος”…

Κι αυτό είναι από τα πιο λάιτ που ακούστηκαν ή γράφηκαν. Η πολιτική δράση του αδικοχαμένου εξάπτει τη φαντασία όσων πρέπει να αποδείξουν ότι ξέρουν πρόσωπα και πράγματα. Φαιδρότητες.

Πρφανώς  οι πελάτες των καλών δικηγόρων δεν είναι ακριβώς Αρσακειάδες με χόμπι τα ψώνια στην Ερμού. Ο δικηγόρος δεν ταυτίζεται με τον όποιον κατηγορούμενο αξιακά.

Αυτά τα εκστομίζουν με ευκολία αυτόκλητοι παράγοντες του δημοσίου βίου, που δεν έχουν καταφέρει να εκλεγούν ούτε διαχειριστές στην πολυκατοικία.

“Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα” ήθελε ανέκαθεν η πλειοψηφία.

Τώρα αυτό είναι λίγο. Τώρα θέλουν και τον γείτονα νεκρό.

Σεβασμό στη μνήμη των νεκρών. Σεβασμό στην οικογένεια των θυμάτων. Αυτά οφείλουν να υποστηρίξουν οι θεσμικοί και μη παράγοντες της χώρας.

Και να το κάνουν πράξη κι όχι να ρίχνουν νερό στον μύλο του μίσους που εξουσιάζει τη χώρα…