Το 4% του παλιού ΣΥΡΙΖΑ τα έχει πάρει στο κρανίο με τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι πως δεν κατανοεί την ανάγκη για ρεαλισμό στην εξωτερική πολιτική, τις αναγκαίες προσαρμογές, την τακτική που ακολουθείται,  τις γεωστρατηγικές ισορροπίες και κυρίως τη στρατηγική εύρεσης εξισορροπητικού παράγοντα στις πιέσεις των δανειστών.

Δυσφορεί όμως και αγανακτεί με τα λάθη και τις υπερβολές που γίνονται.

Τα παλιά μέλη, φίλοι και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που γαλουχήθηκαν κυρίως μέσα από τα προτάγματα του ΚΚΕ εσωτερικού, έπαθαν μεγάλη “ήττα”, “κοκομπλόκο” κανονικό, όταν άκουσαν πως ο ηγέτης που τόσο αγάπησαν συνδέεται με κοινές αξίες με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ήταν ένα αποφασιστικό χτύπημα στο οικοδόμημα του αριστερού πλεονεκτήματος. Ο Τραμπ, που τόσο λυσσαλέα χτυπούσαν πριν και μετά τις αμερικάνικες εκλογές,  που λοιδόρησαν πολλάκις είναι τελικά ένας από αυτούς;

Ίσως, αλλά του το κρύβουν γιατί είναι και σε κρίσιμη ηλικία και επιφορτισμένος με την πιο βαριά θέση που υπάρχει στον υπαρκτό κόσμο, με τα πλέον απαιτητικά καθήκοντα που ίσως δεν του επιτρέψουν να παραστεί στην επόμενη πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία.

Από εκεί και πέρα το γαϊδούρι που έγινε καμήλα για τις ανάγκες της αυτόματης μετάφρασης, ήταν το τελειωτικό χτύπημα, η χαριστική βολή για την εικόνα του αρχηγού σε κάθε καλοπροαίρετο ψηφοφόρο με άποψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να εκδηλωθεί καμία αντίδραση. Άντε τίποτα μισόλογα, το πολύ κάποιο αινιγματικό tweet. Μερίδα όμως “εσωτερικάκηδων” βράζει.

Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας είναι κυρίαρχος στο εσωτερικό του κόμματός του. Όταν όμως χαθεί η εξουσία, η κριτική θα είναι αδυσώπητη. Η αμφισβήτηση προφανής.

Και η θέση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, εξ’ ‘όσων γνωρίζουμε δεν είναι ισόβια…